Σε
αδίστακτη πολιτική συμμορία ληστών στην υπηρεσία των πιο επιθετικών
κύκλων του κεφαλαίου αναδεικνύεται η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου – του πιο μισητού πολιτικού καθάρματος που κυβέρνησε ποτέ την Ελλάδα.
Τέτοιο μίσος εναντίον των εργαζομένων δεν είχαν δείξει ούτε οι φασίστες δικτάτορες που κατά καιρούς κατέλαβαν πραξικοπηματικά την εξουσία στη χώρα.
Οι αλλεπάλληλοι αντεργατικοί νόμοι
που προωθεί ο Γ. Παπανδρέου του εξασφαλίζουν αβίαστα την πρώτη θέση
στη λίστα των πιο μισητών υπηρετών του κεφαλαίου σε όλη την ελληνική
ιστορία.
Πρόκειται για τόσο αχαλίνωτο αντεργατικό όργιο που ακόμη και το ΔΝΤ θεωρεί πως είναι ...δυσφήμιση για την απάνθρωπη εικόνα του παγκοσμίως να εμφανίζεται ότι ταυτίζεται με την πολιτική της κυβέρνησης Παπανδρέου!!!
Όπου βρεθεί κι όπου σταθεί το τελευταίο διάστημα, ο γκαουλάιτερ του ΔΝΤ στην Αθήνα Πολ Τόμσεν διακηρύσσει δημοσίως, σε κάθε ομιλία του, ότι το ΔΝΤ δεν ζήτησε ποτέ από την κυβέρνηση Παπανδρέου να μειώσει τους μισθούς των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα!
Δεν έχει ξαναγίνει αυτό πουθενά στον κόσμο: Να βγαίνει το ΔΝΤ από ...αριστερά(!!!) σε κάποια κυβέρνηση – και μάλιστα η κυβέρνηση αυτή να είναι του λεχρίτη του... προέδρου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς!
Είναι όντως εξαιρετικά δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι η
κυβέρνηση Παπανδρέου έφτασε μέχρι του σημείου να δώσει το δικαίωμα
στον κάθε ιδιώτη εργοδότη να μειώνει όσο θέλει (!) τους μισθούς των
εργαζομένων του, με προσωρινό κατώτατο φράγμα μόνο τα 740 ευρώ
μεικτά του ελάχιστου μισθού, που καθορίζει η εθνική συλλογική σύμβαση
εργασίας.
Αυτό
σημαίνει δηλαδή ότι η κάθε μεγάλη επιχείρηση που απασχολεί στη χώρα
μας π.χ. μηχανικούς ή γιατρούς με 30 ή και περισσότερα χρόνια
προϋπηρεσίας και τους αμείβει με 2.300 ή 3.000 ευρώ ή και περισσότερα,
έχει το δικαίωμα από τον Γ. Παπανδρέου να τους μειώσει το μισθό και να
τους ρίξει ακόμη και στα... 740 ευρώ!
Εννοείται
ότι η τεράστια μάζα των εργαζομένων που δουλεύει με 1.000 ή 1.500 ή
2.000 ευρώ μεικτά ταχύτατα θα βουλιάξει προς τα 740 ευρώ! Μεικτά, για
να μην ξεχνιόμαστε.
Στην περίπτωση του ιδιωτικού τομέα, όπως είναι ευνόητο, δεν υπάρχει ούτε καν το πρόσχημα ότι τα κέρδη από τη μείωση των μισθών πάνε στα κρατικά ταμεία και από εκεί στους ξένους τοκογλύφους που δανείζουν την κυβέρνηση.
Στην περίπτωση των ιδιωτών όλα τα λεφτά που εξοικονομούνται από τη μείωση των μισθών πάνε ολόκληρα στην τσέπη του εργοδότη
– και χάνονται κι από πάνω τεράστια ποσά που αντιστοιχούν στις
ασφαλιστικές εισφορές των ποσών που περικόπτονται από τους μισθούς και
θα πήγαιναν στα ασφαλιστικά ταμεία, ενώ χάνει και απευθείας το κράτος
φορολογικά έσοδα εξαιτίας των μισθών που περικόπτονται και που είναι τα
μόνα σίγουρα φορολογικά έσοδα, αφού κόβονται απευθείας από την πηγή
χωρίς να ερωτηθούν οι εργαζόμενοι.
Έχουμε να κάνουμε λοιπόν με αδίστακτους υπηρέτες των συμφερόντων του κεφαλαίου.
Αυτή είναι η πραγματική φύση της κυβέρνησης Παπανδρέου, ο οποίος
άλλωστε έχει έτοιμες τις βαλίτσες του να την κοπανήσει από την Ελλάδα
μόλις δυσκολέψουν τα πράγματα.
Ξέρει ότι αποκλείεται να εκλεγεί για δεύτερη τετραετία και ως εκ τούτου είναι εξαιρετικά επικίνδυνος πολιτικά.
Ξεπουλάει
τα πάντα στο κεφάλαιο, στους Αμερικάνους και στην ΕΕ με την πρώτη
ευκαιρία, ελπίζοντας να τον ανταμείψουν με τη θέση του ΓΓ του ΟΗΕ για
τις υπηρεσίες του.
Είναι
εντυπωσιακό το γεγονός ότι κανένας δεν έχει βάλει ακόμη θέμα στη
Σοσιαλιστική Διεθνή να τον καθαιρέσουν από πρόεδρο, αφού έχει
αποδειχθεί με τη διακυβέρνησή του... ταλιμπάν του νεοφιλελευθερισμού,
ώστε να πάψει τουλάχιστον για τα μάτια του κόσμου να αποτελεί «κινητό
διασυρμό» της υποτιθέμενης σοσιαλδημοκρατίας.
Έχει πλάτες ο Γιωργάκης - Τσολάκογλου που αποδεικνύεται «Ντίλινγκερ του κεφαλαίου»!
Δεν
είναι τυχαίο φυσικά που για την εκπλήρωση της αποστολής του τον έχουν
πλαισιώσει με ένα οικονομικό επιτελείο οργάνων του διεθνούς κεφαλαίου.
Ο Γ. Παπακωνσταντίνου ήταν υπάλληλος του ΟΟΣΑ στο
Παρίσι επί εφτά χρόνια. Η Παναρίτη, αυτή η παντελώς άγνωστη και
εξτρεμιστικά νεοφιλελεύθερη οικονομική σύμβουλος του Γ. Παπανδρέου που
την τοποθέτησε βουλευτή επικρατείας χωρίς καν να γνωρίζονται(!), ήταν
υπάλληλος του ΔΝΤ πριν μας την φέρουν.
Ο Χριστοδούλου, ο υπεύθυνος του δημόσιου χρέους, ήταν υπάλληλος της Γκόλντμαν Ζαξ.
Καταλαβαίνουμε δηλαδή στα χέρια ποιών ανθρώπων βρίσκεται η ελληνική οικονομία!
Αυτοί όμως την αποστολή τους εκπληρώνουν.
Εμείς θα ξυπνήσουμε να τους διώξουμε με κλωτσιές και τις πέτρες ή θα τους αφήσουμε να μας γδάρουν ζωντανούς;
Αυτό είναι το ζήτημα.
Τα άλλα περιττεύουν.
Αυτό
πρέπει να το αποδείξουμε με τη συμμετοχή μας στις απεργιακές
κινητοποιήσεις . Εκεί θα κριθεί εμπράκτως αν η οργή που αισθάνεται ο
κόσμος της εργασίας θα μετατραπεί σε λάβα που κάψει την κυβέρνηση ή θα
εκφυλιστεί σε κατάθλιψη αδράνειας.
Ελπίζουμε, ευχόμαστε και εργαζόμαστε για να συμβεί το πρώτο.
Διαφορετικά, το μέλλον μας προβλέπεται πολύ ζοφερό. Αυτοί δεν έχουν έλεος.
Του Γιώργου Δελαστίκ
Πριν
Share 
