Αν τα κόμματα συναινέσουν, ετοιμαστείτε. Το σύστημα καταρρέει.

Το ζούμε επιτέλους κι αυτό. Το πολιτικό σύστημα βρίσκεται σε πανικό. Η προοπτική πλήρους κατάρρευσης της ελληνικής οικονομίας έσπειρε πανικό σε ολόκληρο το καθεστώς της κρατικοδίαιτης κομματοκρατίας. Και τούτο γιατί ενδεχόμενη οικονομική κατάρρευση θα πλήξει άμεσα τον κρατικό μηχανισμό, δηλαδή τον κύριο μοχλό ελέγχου και καταπίεσης της ελληνικής κοινωνίας, με συνέπεια την αφύπνιση και απελευθέρωση της τελευταίας. Το ολιγαρχικό πολιτικό σύστημα έχει τρομοκρατηθεί κυρίως στην ιδέα....

αφύπνισης της κοινωνίας και της εκδήλωσης ανεξέλεγκτων κοινωνικών διεργασιών.

Όπως είναι γνωστό το κράτος δεν είναι τίποτε άλλο από ένα νομικό πρόσωπο, δηλαδή μια νομική κατασκευή, όπως ακριβώς μια εταιρία. Το νομικό πρόσωπο του κράτους οργανώνει νομικά το λαό σε υποκείμενο δικαίου στη βάση ενός καταστατικού, το οποίο ονομάζεται Σύνταγμα (καταστατικός χάρτης), όπως ακριβώς οργανώνονται κάποιοι πολίτες σε εταιρικό νομικό πρόσωπο με ένα εταιρικό καταστατικό.

Με βάση τις πιο πάνω σκέψεις, ο λαός λοιπόν (όπως και οι εταίροι) οργανώνεται σε Νομικό Πρόσωπο (Κράτος, όπως η εταιρία) με όργανα, π.χ. Πρόεδρος της Δημοκρατίας (πρόεδρος του ΔΣ της εταιρίας), πρωθυπουργός (Διευθύνων Σύμβουλος), κυβέρνηση (Διοικητικό Συμβούλιο), Βουλή (Γενική Συνέλευση), Δικαιοσύνη (πειθαρχικά όργανα), δημόσιοι υπάλληλοι (υπάλληλοι εταιρίας). Όπως εξάλλου γίνονται αρχαιρεσίες σε μία εταιρία για την εκλογή των οργάνων της, έτσι γίνονται και βουλευτικές εκλογές για την εκλογή των οργάνων του Κράτους.  

Επομένως το κράτος στην ουσία είναι μια μεγάλη εταιρία με εταίρους όλους εμάς, όπου στην μεν εταιρία ονομαζόμαστε εταίροι, στο δε κράτος, ονομαζόμαστε πολίτες. Και όπως μια εταιρία υπάρχει για να εξυπηρετεί τα δικαιώματα και τα συμφέροντα των εταίρων και όχι των οργάνων της εταιρίας, έτσι και το κράτος υπάρχει για να εξυπηρετεί τα δικαιώματα και συμφέροντα των πολιτών και όχι των πολιτικών προσώπων.

Ε, λοιπόν, το κλειστό και αναπαραγόμενο (κληρονομικά και παρεοκρατικά) πολιτικό προσωπικό του ελληνικού κράτους, αντί να χρησιμοποιεί το νομικό πρόσωπο του κράτους για να προασπίσει τα δικαιώματα και να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των πολιτών, αντίθετα χρησιμοποιεί το κράτος ως βασικό μηχανισμό ελέγχου και καταπίεσης της κοινωνίας και των πολιτών, προκειμένου να ζει αυτό (το πολιτικό κατεστημένο) σε βάρος της κοινωνίας και για να κερδίζουν από τα κρατικά δάνεια και τους φόρους των πολιτών οι κρατικοδίαιτοι νταβατζήδες των πολιτικών ενεργούμενων.

Το ελληνικό πολιτικό παιχνίδι είναι στην ουσία ένα μεγάλο θέατρο πολιτικών διαφωνιών, στο οποίο συμμετέχουν όλα τα κόμματα, για να κρατούν τους πολίτες, μέσω των σκηνοθετημένων διαφωνιών, μαντρωμένους (συσπείρωση λέγεται αυτό) και όλο αυτό το θέατρο παίζεται πάνω στο ειδικά διαμορφωμένο για το σκοπό αυτό ανούσιο και απολιτίκ καταστατικό (Σύνταγμα). Η εκλογή στην πραγματικότητα διεξάγεται με όρους εντυπωσιασμού και κυρίως με όρους εκλογικής πελατείας. Έτσι το πολιτικό στοιχείο, καταφέρνει να παραμένει αυτόνομο από την κοινωνία, η δε κοινωνία μακριά από τη συμμετοχή της στην πολιτική. Εξάλλου το Σύνταγμα περιέχει ένα σωρό διατάξεις (ασυλία, παραγραφές, ατιμωρησία) που προστατεύουν το πολιτικό προσωπικό από τον έναν και μοναδικό εχθρό του. Την Κοινωνία, δηλαδή τους εταίρους – πολίτες..

Αυτό λοιπόν το πολιτικό προσωπικό, βρίσκεται αυτή τη στιγμή σε πανικό, γιατί ενδεχόμενη οικονομική κατάρρευση θα οδηγήσει σε κρίση το Κράτος και φυσικά σε αφύπνιση και απελευθέρωση της κοινωνίας, την οποία τώρα την κρατά κοιμισμένη μέσω των ΜΜΕ, αιχμάλωτη και καταπιεσμένη..

Κατά πάσα πιθανότητα θα συνεχιστεί το θέατρο των διαφωνιών.

Πάντως αν δείτε, φίλες και φίλοι, κάποια στιγμή πραγματικές συμφωνίες των πολιτικών δυνάμεων, ετοιμαστείτε αμέσως.

Έφτασε το τέλος. 

Το σύστημα καταρρέει.

http://hassapis-peter.blogspot.com/2011/03/blog-post_08.html

Read more

Το βαθύ λαρύγγι και οι παγίδες του συστήματος...

Μάτα Χάρι -Μάρι Μαρ, Χριστοφοράκος και άλλοι επίλεκτοι των "ειδικών δυνάμεων" της Γερμανικής κατοχής στην Ελλάδα προετοίμαζαν το κλίμα για το τι θα ζήσουμε εμείς και τα παιδιά μας στην χώρα του ΔΝΤ.
Δείτε το επίμαχο απόσπασμα του Intelligence Report του ελεεινού σταθμάρχη των ναζί στην Ελλάδα Χριστοφοράκου.

Τα συμπεράσματα και τα σχόλια δικά σας.

Η παγίδα για τον Ρουσόπουλο είχε στηθεί...17.2.2006 το παρακράτος σε ένα ρεσιτάλ εθνικής προδοσίας...απολαύστε το...

Θα δείτε και μόνοι σας ότι ο τρόπος γραφής δεν έχει καμμία σχέση με τα κουτσομπολιά που γράφονται κατινίστικα τύπου “Ο Καραμανλής τρώει, πίνει και σκοντάφτει”.

 
http://citypress-gr.blogspot.com/2011/01/blog-post_06.html 

Read more

Το πολιτικό σύστημα θα επιχειρήσει να διασωθεί. Κι αν απειληθεί σοβαρά, θα παίξει τα “ρέστα” του

Το πολιτικό σύστημα θα επιχειρήσει να διασωθεί. Κι αν απειληθεί σοβαρά, θα παίξει τα “ρέστα” του.

Τι είναι το πολιτικό σύστημα καταρχήν; Βασικά είναι η κυβέρνηση και οι βουλευτές, οι προηγούμενες κυβερνήσεις, και μετά είναι τα κόμματα και οι μεγάλες οργανώσεις τους, καθώς και τα πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια σωματεία των εργαζομένων, τα οποία είναι φυσικά σχεδόν πλήρως ελεγχόμενα από τα κόμματα. Από κοντά τα μέσα ενημέρωσης που στηρίζουν όλο αυτό το σύμπλεγμα. Υπάρχει κι ένας δεύτερος πιο ευρύς κύκλος, αλλά ας τον αφήσουμε για την ώρα ήσυχο.

Δηλαδή το σύστημα έχει έναν “κεντρικό πίνακα ελέγχου”, σαν τον πίνακα με τις ασφάλειες στο σπίτι μας. Και οι ασφάλειες σε αυτόν τον πίνακα ελέγχου είναι κυρίως τα κόμματα.

Ποια είναι η απειλή για το πολιτικό σύστημα σήμερα; Η απειλή είναι να χάσει τον έλεγχο. Τον έλεγχο της κατάστασης πολιτικά και κοινωνικά. Η “ατζέντα” των θεμάτων να μην καθορίζεται από το σύστημα και οι πρωτοβουλίες να μην ανήκουν στο σύστημα. Ο λαός έχει χάσει την εμπιστοσύνη του στα κόμματα και έχει φύγει μακριά από τις κομματικές στάνες. Η μεγάλη αποχή στις τελευταίες εκλογές αυτό έδειξε. Ο λαός επίσης δείχνει να μην εμπιστεύεται καθόλου τις ηγεσίες των συνδικαλιστικών του οργανώσεων. Και όσο για τα μέσα ενημέρωσης, οι μεν εφημερίδες αργοπεθαίνουν, τα δε κανάλια συντηρούνται με τεχνητές αναπνοές. Ασε που ο μέσος τηλεθεατής όταν δεν οργίζεται με τα δελτία ειδήσεων, απλώς τα περιγελάει. Δηλαδή τα παραδοσιακά μέσα ελέγχου και χειραγώγησης του λαού από το σύστημα, δεν είναι πια καθόλου αποτελεσματικά. Το σύστημα χάνει λάδια. Και θέλει ρεκτιφιέ.

Ο λαός είναι θυμωμένος. Είναι θυμωμένος διότι ακούει από τον πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον πρόεδρο της Κυβέρνησης, τους επικεφαλής των κομμάτων, τον ελεγκτή της δημόσιας διοίκησης, τον πρόεδρο των Δικαστών και Εισαγγελέων, τα κανάλια, τις εφημερίδες τα χίλια δυο, ακούει λέω περιγραφές και παραδοχές για ένα σωρό ανήκουστα πράγματα, που γίνονταν για πολλές δεκαετίες, και ίσως ακόμη να συνεχίζουν να γίνονται. Και παρόλα αυτά δεν βλέπει κανέναν να τιμωρείται. Και το μόνο που γίνεται τελικά είναι να τον καλούν να εξοφλήσει έναν λογαριασμό που δεν ξέρει και τι περιλαμβάνει στο κάτω κάτω. Ποιος έφαγε τι, και ποιος ξόδεψε τι, και ποιος δανείστηκε τι. Σε καμμία σοβαρή ταβέρνα δεν γίνεται έτσι με τον λογαριασμό. Ούτε στις ημιυπαίθριες.

Οπότε ο λαός έχει αρχίσει και εκφράζει την οργή του. Αυτό όμως δεν είναι πια και τόσο επικίνδυνο για το σύστημα. Αμα είσαι το σύστημα ρίχνεις δυο τρεις ξυλιές στον λαό, κι αυτός τα μαζεύει και πάει σπίτι του να “γλύψει τις πληγές του”. Το επικίνδυνο είναι όμως ότι αρχίζει ο λαός και αναρωτιέται και ψάχνεται, τι έφταιξε και τι φταίει, και στο τέλος-τέλος, εκτός από θυμωμένος λαός, θα μας προκύψει και λαός με αιτήματα. Για εκδημοκρατισμούς, για μηχανισμούς ελέγχου και λογοδοσίας, για μηχανισμούς τιμωρίας. Οχι ελεγχόμενους από το σύστημα. Αλλά από τον ίδιο το λαό. Αυτός είναι ο κίνδυνος και η απειλή. Να χάσει το σύστημα το τιμόνι από τα χέρια. Δηλαδή να γίνουν αλλαγές στο πολίτευμα τέτοιες, από τις οποίες το σύστημα θα χάσει ένα μεγάλο μέρος του ελέγχου της κοινωνικής και πολιτικής κατάστασης.

Μπρος σε αυτόν τον κίνδυνο, το σύστημα θα συνασπισθεί. Θα βάλει πολλές από τις εσωτερικές του διαφορές στην μπάντα. Θα μονοιάσει. Και θα εμφανιστεί ως “ο εγγυητής της νομιμότητας και της τάξης”. Οι κινήσεις που κάνει ήδη άρχισαν και είναι ορατές. Καθώς και ο παραμερισμός των “εσωτερικών διαφωνιών” μπρος στον κοινό κίνδυνο. Διότι ο κίνδυνος είναι σοβαρός. Μα πάρα πολύ σοβαρός. Δεν απειλείται ενας και δυο ανθρώποι εδώ, και η εξουσία τους. Εδώ απειλείται το ΣΥΝΟΛΟ του συστήματος.

Βέβαια η νομιμότητα έχει ήδη καταλυθεί από το ίδιο το σύστημα. Η για να είμαι ακριβέστερος γίνεται επιλεκτική εφαρμογή της νομιμότητας πάντα προς όφελος του συστήματος. Πράγμα που είναι και ένας λόγος της λαϊκής οργής.

Πάμε στα “ρέστα” τώρα. Τι θα μπορούσε να είναι τα “ρέστα” του συστήματος;
Δεν ξέρω. Αλλά κάτι μου λέει πως είμαστε πολύ κοντά στο “να τα δούμε”.

Πηγή:Αιέν Αριστεύειν

http://kontiloforos.blogspot.com/2010/12/blog-post_2200.html 

Read more

Ο νέος εκλογικός νόμος θα μετατρέψει το πολιτικό σύστημα από ολιγαρχικό σε ολοκληρωτικό..

Σύμφωνα με πληροφορίες, από τον επόμενο μήνα θα αρχίσουν «διαβουλεύσεις» για την κατάρτιση και ψήφιση του νέου εκλογικού νόμου.

Η κυβέρνηση τελικά αποφάσισε να μην κάνει δεκτή την πρόταση του Αντώνη Σαμαρά για περιορισμό των βουλευτών από 300 σε 200. Επιπλέον δεν κάνει δεκτά δύο πάγια λαϊκά αιτήματα, δηλαδή την....

θέσπιση της απλής αναλογικής και την κατάργηση του ορίου του 3% για την είσοδο στη Βουλή.

Βλέπουμε λοιπόν ότι το ΠΑΣΟΚ και κυρίως το σημερινό, δεν έχει καμία σχέση με προοδευτικό δημοκρατικό κόμμα. Δηλαδή με ότι ανοίγει πιο πολύ τη Δημοκρατία στο λαό, αλλά εξακολουθεί να παραμένει ένα σκληρά ολιγαρχικό κόμμα. Μάλιστα σήμερα γίνεται πιο σκληροπυρηνικό φλερτάροντας με τον ολοκληρωτισμό. Παρότι το πολιτικό μας σύστημα είναι αντιπροσωπευτικό και η απλή αναλογική θα σήμαινε έστω μια γνήσια αντιπροσώπευση του λαϊκού μωσαϊκού, εντούτοις ούτε αυτό επιθυμεί το ΠΑΣΟΚ, αλλά συνεχίζει να επιδιώκει τη διατήρηση της εκπροσώπησης του λαού από μια κλειστή κάστα πολιτικών οικογενειών, από μια ιδιόμορφη πολιτική νομενκλατούρα. Μάλιστα βάζει σαν όριο αυτοδυναμίας περίπου το 40%, αφήνοντας το υπόλοιπο 60% του λαού εκτός εξουσίας.

Το ίδιο ισχύει και για το φασιστικό όριο του 3%. Το ΠΑΣΟΚ, ως σκληρά ολιγαρχικό κόμμα, απεχθάνεται τη δημιουργία νέων πολιτικών σχηματισμών που θα ξεπηδούσαν μέσα από τις λαϊκές τάξεις, αλλά επιδιώκει τη συντήρηση της ίδιας κλειστής πολιτικής ελίτ.

Σε ότι αφορά τις υπόλοιπες αλλαγές, το πολιτικό σύστημα γίνεται ακόμα πιο συγκεντρωτικό και αρχηγοκεντρικό, αφού προβλέπει ότι από τους 300 βουλευτές, οι 120 των 13 περιφερειών, θα εκλέγονται με λίστα, δηλαδή από τον ίδιο τον αρχηγό. Το τι σημαίνει αυτό είναι γνωστό. Μεγαλύτερη φίμωση των «εκπροσώπων του λαού». Αναρωτιόμαστε: Τελικά αυτοί οι 120 βουλευτές, στην ουσία βουλευτές Επικρατείας, θα αντιπροσωπεύουν το λαό στο Κοινοβούλιο ή τη βούληση του αρχηγού στο λαό;; Ως απόδειξη αυτού είναι ότι οι βουλευτές επικρατείας καταργούνται, αφού πλέον από 25 γίνονται 120.

Το μόνο θετικό που θα φέρει ο νέος εκλογικός νόμος θα είναι το σπάσιμο των μεγάλων εκλογικών περιφερειών. Όμως αυτό το σπάσιμο θα έπρεπε να γίνει σε μικρότερες εκλογικές περιφέρειες και όχι σε μονοεδρικές. Οι μονοεδρικές στην ουσία μετατρέπουν και αυτούς τους υποτίθεται εκλεγμένους με σταυρό βουλευτές σε διορισμένους από τον αρχηγό βουλευτές, αφού στην ουσία σε κάθε μονοεδρική ο πολίτης δεν θα έχει επιλογή. Η μόνη του επιλογή θα είναι το κόμμα, αφού ο υποψήφιος βουλευτής του κόμματος θα είναι καθορισμένος από τον αρχηγό και συγκεκριμένος. Ακόμα και ο σταυρός στο ψηφοδέλτιο δεν θα έχει κάποια αξία.

Για όσους δεν το έχουν ακόμα αντιληφθεί, με το νέο εκλογικό νόμο και με το πρόσχημα δήθεν του περιορισμού των εκλογικών δαπανών και της απαλλαγής των βουλευτών από εξαρτήσεις συμφερόντων, στην ουσία καταλύεται ακόμα και αυτό το αντιπροσωπευτικό πολιτικό σύστημα, μετατρεπόμενο σε ολοκληρωτικό.

Το θέλουμε άραγε αυτό;;

ΥΓ. Σας το λέμε και να το θυμηθείτε. Εκλογές με αυτό το εκλογικό σύστημα, ακόμα και αν ψηφιστεί, από το ΠΑΣΟΚ και τα εξαπτέρυγά του (γιατί Νέα Δημοκρατία, ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ δεν θα ψηφίσουν αυτό το έκτρωμα), δεν πρόκειται να διεξαχθούν ποτέ.

Πηγή: http://hassapis-peter.blogspot.com/2010/08/blog-post_16.html

Read more