Χτυπούν ταυτόχρονα το σώμα και την ψυχή μας
Επιστολή στα «ΝΕΑ» ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Παρασκευή 13 Αυγούστου 2010
Συνέχεια σε όσα είχε πει στον Λυκαβηττό, στα πλαίσια της συναυλίας προς τιμήν του, αλλά και στην προηγηθείσα συνέντευξή του προς «ΤΑ ΝΕΑ» δίνει ο Μίκης Θεοδωράκης. Ο μεγάλος συνθέτης, με αφορμή τις επισημάνσεις που έκανε στη στήλη «Προεκτάσεις» ο Γιώργος Λακόπουλος, τού απέστειλε επιστολή στην οποία δίνει νέα έμφαση στη διαπίστωση ότι «η χώρα τέλει υπό Κατοχή», αναφερόμενος στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και την τρόικα. Υστέρα από μια μικρή προσωπική εισαγωγή, ο Μίκης γράφει: 
«Στην εορταστική συναυλία στον Λυκαβηττό δεν είπα μόνο τη λέξη “Κατοχή” αλλά και απηύθυνα προς κάθε κατεύθυνση την προειδοποίηση ότι με βάση την ιστορική πείρα “ο Ελληνας όταν στριμώχνεται, καθώς είναι πολυμήχανος, υποχωρεί, με τη σκέψη ότι τελικά κάτι θα γίνει για να αποφύγει το κόστος της αναμέτρησης. Υποχωρεί, υποχωρεί λοιπόν έως ότου τον αναγκάσουν να βρεθεί με την πλάτη στον τοίχο. Τότε μη έχοντας άλλη διαφυγή, θα γίνει είτε ήρωας είτε ραγιάς”.
Είναι λοιπόν φρόνιμο, για τους εκάστοτε δυνατούς, να μην ξεγελιώνται από την υπομονή, την παθητικότητα και την υποχωρητικότητα του ελληνικού λαού αγνοώντας είτε υποτιμώντας το γεγονός ότι ο ίδιος έχει θέσει λόγω της ιδιομορφίας του χαρακτήρα του την κόκκινη γραμμή, όπου η “σύνεση” μεταβάλλεται σε κείνο το γνωστό ΟΧΙ, χάρη στο οποίο άλλωστε η έννοια “ελληνικότητα” από αρχαιοτάτων χρόνων είναι συνυφασμένη με υπεράνθρωπες θυσίες με καταστροφικές για τον ίδιο συνέπειες, που όμως τελικά μας χαλυβδώνουν το ήθος και μας επιτρέπουν να βαδίζουμε όρθιοι με το κεφάλι ψηλά… ο Ελληνας με τους καλούς γίνεται καλύτερος, ενώ με τους κακούς χειρότερος. Γι΄ αυτό και το σύνθημα “η Ελλάδα στους Ελληνες” τον ομόρφυνε και τον συστράτευσε, γιατί πίσω απ΄ αυτό έβλεπε ότι κάποιοι δυνατοί θέλουν να παλέψουν μαζί του για κείνο που αγαπά περισσότερο: την εθνική ανεξαρτησία! Κι αυτός είναι ο λόγος που αγάπησα με τόσο πάθος την Ελλάδα και τους Ελληνες, ενώ πρέπει να ομολογήσω ότι η καθημερινότητά τους με απωθεί σε σημείο που να αποζητώ την απομόνωση. Γνωρίζω όμως και κάτι άλλο: ότι
Είναι λοιπόν φρόνιμο, για τους εκάστοτε δυνατούς, να μην ξεγελιώνται από την υπομονή, την παθητικότητα και την υποχωρητικότητα του ελληνικού λαού αγνοώντας είτε υποτιμώντας το γεγονός ότι ο ίδιος έχει θέσει λόγω της ιδιομορφίας του χαρακτήρα του την κόκκινη γραμμή, όπου η “σύνεση” μεταβάλλεται σε κείνο το γνωστό ΟΧΙ, χάρη στο οποίο άλλωστε η έννοια “ελληνικότητα” από αρχαιοτάτων χρόνων είναι συνυφασμένη με υπεράνθρωπες θυσίες με καταστροφικές για τον ίδιο συνέπειες, που όμως τελικά μας χαλυβδώνουν το ήθος και μας επιτρέπουν να βαδίζουμε όρθιοι με το κεφάλι ψηλά… ο Ελληνας με τους καλούς γίνεται καλύτερος, ενώ με τους κακούς χειρότερος. Γι΄ αυτό και το σύνθημα “η Ελλάδα στους Ελληνες” τον ομόρφυνε και τον συστράτευσε, γιατί πίσω απ΄ αυτό έβλεπε ότι κάποιοι δυνατοί θέλουν να παλέψουν μαζί του για κείνο που αγαπά περισσότερο: την εθνική ανεξαρτησία! Κι αυτός είναι ο λόγος που αγάπησα με τόσο πάθος την Ελλάδα και τους Ελληνες, ενώ πρέπει να ομολογήσω ότι η καθημερινότητά τους με απωθεί σε σημείο που να αποζητώ την απομόνωση. Γνωρίζω όμως και κάτι άλλο: ότι
