Σάββατο, 2 Μαρτίου 2013

Οι Ρώσοι… μας πήραν στο ψιλό!



http://www.onalert.gr/files/Image/NewOnAlert/DIAFORA/dom_b.jpgΤο δημοσίευμα που ακολουθεί από την ιστοσελίδα “Η Ρωσία τώρα”, αποτελεί κόλαφο για την Ελλάδα και όσους κάθε εβδομάδα γράφουν ότι …ο Πούτιν είναι ή έρχεται όπου να ΄ναι στην Ελλάδα. 
Η αναξιοπιστία των δημοσιευμάτων προκαλεί όπως θα διαβάσετε πολύ γέλιο στη Μόσχα.
Όμως αυτό είναι το λιγότερο. Από το δημοσίευμα προκύπτει  η ελληνική ανικανότητα να εκμεταλλευτεί τη Ρωσία, η οποία δεν πουλάει μόνο όπλα όπως θέλουν να μας πείσουν κάποιοι.
Διαβάστε το δημοσίευμα:
Εχουν γραφεί τόσα πολλά το τελευταίο διάστημα στον ελληνικό Τύπο για επίσκεψη Σαμαρά στη Μόσχα, ή ανάλογες επισκέψεις στην Ελλάδα, Ρώσων κορυφαίων υπουργών (Λαβρόφ και Σοιγκού, υπουργοί Εξωτερικών και Αμυνας, αντίστοιχα), ακόμα και του πρωθυπουργού, Μεντβέντεφ. Οι αναφορές αυτές προκαλούν από απορία έως θυμηδία στη ρωσική πρωτεύουσα.
Κάτι ανάλογο συμβαίνει, για τους γνωρίζοντες, και στον τομέα των ακινήτων, σε διμερές επίπεδο. Ολα δείχνουν ότι όσα γράφονται, μάλλον αντικατοπτρίζουν επιθυμίες, παρά την πραγματικότητα. Τουλάχιστον μέχρι το τέλος του 2012, κινήσεις που να έδωσαν συγκεκριμένα αποτελέσματα, δεν υπάρχουν. Απο τα τέλη της δεκαετίας του ΄90, κάποιες ελληνικές κατασκευαστικές -απο κείνες που είχαν σπεύσει στο Κατάρ, τα Εμιράτα κ.α.- είδαν τη ρωσική αγορά ως προοπτική. Πλην όμως, αποφάνθηκαν ότι είναι “δύσκολη” και με μια - δυο φωτεινές εξαιρέσεις, δεν το τόλμησαν. Μία που τόλμησε, παλεύει επι δεκαετία, αγόρασε κάμποσα οικόπεδα, και σε δυο - τρία απο αυτά άρχισε να κτίζει. Το ερχόμενο καλοκαίρι ολοκληρώνει μια πολυκατοικία. Στο μεταξύ, ένα πολύ μεγάλο έργο αναγκάστηκε να το πουλήσει, με μεγάλη χασούρα, λογω έλλειψης χρηματοδότησης απο τις ελληνικές Τράπεζες!
Οσον αφορά τις προοπτικές της ρωσικής παρουσίας στην Ελλάδα, είναι χαρακτηριστική η άποψη ρώσου επενδυτή στη χώρα μας: ”Τη δεκαετία του ΄90 -λέγει ο ίδιος- ερχόμασταν και σας παρακαλούσαμε να ρίξετε λίγο τις υπερβολικά υψηλές τιμές και να μας πουλήσετε. Οι δικοί σας μας ειρωνεύονταν, και μας αντιμετώπιζαν σαν… τριτοκοσμικούς. Τώρα οι ίδιοι μας παρακαλούν να αγοράσουμε, και δεν μας αφήνουν σε ησυχία. Ορους πλέον βάζουμε εμείς και επειδή σας αγαπάμε, αν καταφέρετε ποτέ και ψηφίσετε κανένα σοβαρό νόμο επι του θέματος, μπορεί να έρθουμε. Βιαστείτε γιατί καιροί ου μενετοί…!”
Αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα. Το 2010 οι Ρώσοι αγόρασαν στην Κύπρο γύρω στις 85 βίλλες μέσω μόνον ενός μεγάλου μεσητικού γραφείου που δραστηριοποιείται και στην Ελλάδα. Την ίδια στιγμή, μέσω του ίδιου γραφείου, πουλήθηκαν στην Κρήτη όλες κι’ όλες τρείς βίλλες!
Δεν είναι δυνατό να ξεπεράσεις τη γραφειοκρατία στην Ελλάδα, λέει μάνατζερ, ο οποίος ξεκίνησε ήδη ανοίγματα στη … Βουλγαρία. Κρητικός που πουλάει δυο - τρείς κατοικίες σε πολύ καλή θέση, προσφέρθηκε ο ίδιος να πείσει το Ρώσο υποψήφιο αγοραστή πως θα φροντίσει να βγούν τα απαιτούμενα χαρτιά οσο πιο γρήγορα γίνεται. Πόσο διάστημα θα χρειαστεί;, ρωτησε ο Ρώσος. Απο οκτώ μήνες έως ένα χρόνο, απάντησε ο Κρητικός, και ο Ρώσος έμεινε εμβρόντητος. Εχω κουμπαριές και στα δυο κόμματα, (ΠΑΣΟΚ - Ν.Δ.), μην ανησυχείς αν αλλάξει η κυβέρνηση, είπε αφοπλιστικά ο Κρητικός. Κι’ όλα αυτά, το 2011, εν μέσω κρίσης.
Η περιγραφή δεν γίνεται για διακωμώδηση. Δείχνει απλά, το αδιέξοδο. Οι Ρώσοι τα τελευταία χρόνια, αγοράζουν μαζικά παντού. Στην Ισπανία, την Πορτογαλία, τη Βουλγαρία, την Τουρκία, την Κροατία, το Μαυροβούνιο… Χώρες που βρίσκονται τριγύρω μας. Για να μην αναφέρουμε στις Αγγλία, Γαλλία, Γερμανία Αυστρία, Ελβετία, όπου αγοράζουν επαύλεις δεκάδων εκ. ευρώ, μαρίνες κ.λ.π. Υπήρχαν, και υπάρχουν σκέψεις για αγορά ξενοδοχειακών συγκροτημάτων, τεραστίων οικοπέδων για ανέγερση ξενοδοχείων, σε περιοχές της Ελλάδας. Διότι γνωρίζουν ότι θα εξασφαλίσουν πελάτες απο τη Ρωσία.
Το θέμα είναι τι κάνουμε εμείς ως Πολιτεία. Διαφήμισαν το περασμένο καλοκαίρι το νόμο που ”θα” γίνει και ”θα” δίνει δικαίωμα για απόκτηση καθεστώτος ”αδεια παραμονής”. Σε λίγες μέρες είχε πεί ο Κ. Χατζηδάκης το περασμένο Οκτώβριο! Εν πάση περιπτώσει, εκεί θα αναφέρεται πως για να αποκτήσει την άδεια παραμονής, οξένος πρέπει να αγοράσει ακίνητο απο 300 χιλ. ευρώ και πάνω, ή να έχει κάνει ανάλογη επένδυση.
Καλό ακούγεται. Ελα όμως που η Ισπανία ανάλογο νόμο ήδη ψήφισε, και το “πλαφόν” για την άδεια παραμονής το έβαλε στις140 χιλ ευρώ. Γιατί λοιπόν, στην Ελλάδα να είναι στα 300; Οι δημοσιογράφοι του τουριστικού ρεπορτάζ στη Μόσχα ήδη αναρωτιούνται: ”Καλά, οι Ελληνες δεν θέλουν να πουλήσουν στους Ρώσους;”
Η εικόνα δεν δίνεται για να προκληθεί απογοήτευση, αλλά για να βγάλουν οι υπεύθυνοι και αρμόδιοι τα παραμορφωτικά γυαλιά τους και να αντικρύσουν την πραγματικότητα, όπως αυτή είναι και όχι όπως θα ήθελαν να είναι.
onalert.gr
Read more

Η Αρία Φυλή του Αμερικανικού Κολεγίου Αθηνών


ARIAFYLIFWTO3
Μια τεχνητή έκρηξη για τη «διάνοιξη των θεμελίων» σηματοδότησε πριν από 85 χρόνια την ίδρυση και τα εγκαίνια ενός σπουδαίου σχολείου στην Αθήνα, που σε όλη την πορεία του, στη διάρκεια αυτών των ετών, εκτός από το υψηλότατο επίπεδο σπουδών που πρόσφερε στους μαθητές του, κατάφερε να δημιουργήσει – προφανώς όχι χωρίς κίνητρα και σχεδιασμούς – μια ξεχωριστή «συνταγή»: το άρωμα μιας κλειστής, σχε­δόν μυστικιστικής, σχολής, στην οποία γαλουχή­θηκαν χιλιάδες μαθητές, που στελέχωσαν σχεδόν όλους τους καίριους τομείς δραστηριότητας της σύγχρονης Ελλάδας με θέσεις εξουσίας. Ποτέ κα­νένα άλλο «σχολείο» στη σύγχρονη ιστορία της χώ­ρας δεν έχει συνοδευτεί από έναν τόσο ισχυρό μύ­θο, όπως το Κολέγιο Αθηνών, μια ιδιότυπη αριστο­κρατική ιντελιγκέντσια που προορίζεται να στελε­χώσει τα υψηλότερα κλιμάκια της ελληνικής κοι­νωνίας.
Εγκαινιάστηκε στις 27 Μαρτίου του 1927 στο Ψυχικό, παρουσία του Προέδρου της Δημο­κρατίας Παύλου Κουντουριώτη, του Αρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου, αλλά και του Αμερικανού πρέ­σβη στην Αθήνα.Και ήταν αυτή η έκρηξη που σηματοδότησε τα εγκαίνια ενός «σχολείου» που έμελλε να αποτελέσει το «εκκολαπτήριο» σχεδόν όλων όσοι διαδραμάτισαν έκτοτε καθοριστικό ρό­λο στη σύγχρονη ιστορία του τόπου. Στην πραγμα­τικότητα, κατά την πυροδότηση μιας από τις δέ­σμες δυναμίτιδας για τη διάνοιξη των θεμελίων ένα σύννεφο από χώμα και ένας καταιγισμός από κομμάτια βράχων έπεσαν στο υπόστεγο, όπου βρίσκονταν οι επίσημοι προσκεκλημένοι, αλλά δεν υπήρξε ούτε ελαφρύς τραυματισμός.
Ταυτόχρονα, η έκρηξη αυτή ήταν κάτι σαν ένα τοπικό «Μπιγκ Μπανγκ». Και μαζί μετά εγκαίνια ενός σχο­λείου δημιουργήθηκαν και οι προϋποθέσεις για τη γέννηση ενός «μικρού σύμπαντος», μιας κάτι σαν καινούργιας «Αρίας φυλής», ανώτερης όλων των υπολοίπων, προορισμένης να εξουσιάσει. Με σύν­θημα που ήταν και παραμένει υψηλόφρον. «Άνδρας τρέφων». και θυμίζει τα συνθήματα που έριχναν οπαδοί της Αρίας φυλής στο διάστημα του μεσοπολέμου και του μεγάλου πολέμου.
Και εγένετο το «Ελληνοαμερικανικό Εκπαιδευτι­κό Ίδρυμα», το περίφημο Κολέγιο Αθηνών.
Είναι άραγε τυχαίο ότι οι πρωταγωνιστές της ση­μερινής πολιτικής σκηνής είναι απόφοιτοι του «Ελληνοαμερικανικού Εκπαιδευτικού Ιδρύματος»;
Ο σημερινός πρωθυπουργός Λουκάς Παπαδήμος, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Γιώργος Παπανδρέου, ο αρ­χηγός της Νέας Δημοκρατίας Αντώνης Σαμαράς αλλά και ορισμένοι υπουργοί της σημερινής κυβέρ­νησης είναι απόφοιτοι του Αμερικανικού Κολεγίου. Και όχι μόνο αυτοί, αλλά και μια σειρά από στελέχη σε θέσεις – κλειδιά του ιδιωτικού τομέα (τραπεζίτες, επιχειρηματίες, διευθυντές πολυεθνικών).Σε μια πρόσφατη τελετή αποφοίτησης ο πρόεδρος του Δ.Σ. του Κολεγίου, Αλέξανδρος Σαμαράς (αδερφός του Αντώνη), επεσήμανε ότι από το «σχολείο» αυτό βγήκαν τρεις πρωθυπουργοί και δεκάδες υπουργοί, για να πάρει, όμως, την αυθόρμητη απάντηση από ένα νεαρό απόφοιτο: «Τώρα καταλαβαίνω πώς έφτασε η χώρα σε αυτό το σημείο»
Αυτή, λοιπόν, την «παραγωγή» στελεχών για την «ελληνική επικράτεια» την έχει αναλάβει τοΚολέγιο Αθηνών. Οι «Έλληνες» που παράγονται μέσα στο σχολείο αυτό εντρυφούν από την πιο τρυφερή τους ηλικία στην αμερικανική παιδεία και κουλτούρα υπό τη σκιά της «αστερόεσσας», καθώς η αμερικα­νική σημαία εδώ κι ένα σχεδόν αιώνα κυματίζει χωρίς διακοπή στο κεντρικό κτίριο. Τι και αν με τον και­ρό η λέξη «ελληνοαμερικανικό» (που αφορούσε το ίδρυμα που λειτουργούσε το Κολέγιο) σταδιακά αποσύρθηκε; Οι σχέσεις με τις ΗΠΑ παρέμειναν αταλάντευτες και αδιάσειστες.
Ακόμα και στη δήλωση αποστολής του «Ελ­ληνοαμερικανικού Εκπαιδευτικού Ιδρύμα­τος» ο σκοπός και ο στόχος του σχολείου αυτού είναι ξεκάθαροι: «Έτσι τιμούμε τις διαχρο­νικές αξίες, τις ενσαρκωμένες στην παράδοση τόσο της Ελλάδας όσο και της Αμερικής».
Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι. εκτός από το διοι­κητικό συμβούλιο, ρόλο στα πράγματα του Κολεγί­ου θα παίξει όλα αυτά τα χρόνια και το «Συμβούλιο των Επιτρόπων», με έδρα τη Νέα Υόρκη και μέλη διακεκριμένους Αμερικανούς.
Η περίοδος ωστόσο που σημάδεψε την τύχη του Κολεγίου ήταν αυτή που το σχολείο διοικήθηκε επί δεκαετίες από έναν Αμερικανό εκπαιδευ­τικό ονόματι Homer Davis.
Οι υποστηρικτές του κάνουν λόγο για έναν άνθρωπο η αγάπη του οποί­ου για την Ελλάδα και την εκπαίδευση ήταν αυτά που σφυρηλάτησαν το πνεύμα του Κολεγίου της μάθησης, της άθλησης, της οργάνωσης, της άμιλλας, της αγάπης για την πατρίδα.
Δεν έλειψαν ωστόσο και όσοι άσκησαν έντονη κριτική για το ρόλο του. Μεταξύ αυτών και ο Μί­κης Θεοδωράκης, ο οποίος είχε χαρακτηρίσει ανοικτά τον Homer Davis «πράκτορα των Αμερικανών». Η αλήθεια είναι ότι το Κολέγιο κατάφερε να επιβιώσει σχεδόν χωρίς κα­μία εσωτερική παρεμβολή από τις πιο κρίσιμες στιγμές στη σύγχρονη ιστορία του τόπου. Από τη δικτατορία Μεταξά -ο οποίος ήταν πολέμιος του Κολεγίου- στη γερμανική κατοχή και την κατάλη­ψη του από τον Ερυθρό Σταυρό έως και τη χούντα των συνταγματαρχών, το Κολέγιο κατάφερε να διατηρήσει την αυτονομία του. Η αμερικανική επιρροή ήταν εμφανής και θεμελιώδης για την ιστορία του σχολείου και κατά πολλούς ένας από τους βασικούς λόγους που δέχθηκε έντονη κριτι­κή καθ” όλη τη διάρκεια της λειτουργίας του.
ARIAFYLIFWTO4
Όσοι κατά καιρούς έχουν ασκήσει κριτική για το Κολέγιο Αθηνών επικεντρώνονται κατά κύριο λόγο στη δομή του. Όπως λένε, στην πραγματικότητα αυτό το «σχολείο» ιδρύθηκε από το κύκλωμα του «εθνάρχη» Βενιζέλου ως ένα ασφαλές και κλειστό «εκκολαπτήριο» γόνων διαδοχής. Στόχος αυτού του καθεστώτος ήταν πάντα η εξουσία της χώρας, ανεξάρτητα από το ποιος εξωτερικός ιμπεριαλιστικός παράγοντας την κη­δεμόνευε. Τα μέλη του περιορίζονται εντός μιας κοινοβια­κής ζωής. Οι σχέσεις τους δεν τελειώνουν μετά το πέρας των σπουδών τους. Καλλιεργούνται και εντείνονται και μετά από αυτές. Αποτελεί, δηλαδή, μια ειδική κοινότητα μέσα στην ελληνική κοινωνία. Μια κοινότητα ανθρώπων οι οποίοι επιδιώκουν και προσπαθούν να μοιρά­ζονται τα πάντα μόνο μεταξύ τους. Βαφτίζονται, παντρεύονται και κηδεύονται μεταξύ τους. Γιατί; Γιατί μοιράζονται θέσεις και «επιτυχίες» μεταξύ τους. Ο πλούσιος συμμαθητής δίνει θέσεις εργα­σίας στους φτωχότερους συμμαθητές του. Ο πολι­τικός συμμαθητής δίνει δημόσια έργα στους πλού­σιους επιχειρηματίες συμμαθητές του. Όλοι βοη­θάνε αλλήλους μέσα στη λογική των αγγλοσαξονικών ομοίων, οι οποίοι αισθάνονται «ανώτεροι» από τους υπόλοιπους.Από τον «ακροδεξιό» Βορίδη μέχρι τον «αριστε­ρό» Μπίστη «χωράει» σχεδόν το σύνολο του δικομ­ματισμού της εξουσίας… και «περισσεύει» κιόλας. Από τον «πλουτοκράτη» Λάτση μέχρι την «προλετάριο» κόρη της σταλινικής Παπαρήγα «χωράει» ολό­κληρη η ελληνική οικονομία… και «περισσεύει» κιόλας.
Δεν είναι λίγοι μάλιστα όσοι χαρακτηρίζουν το Κολέγιο κοινόβιο θρησκευτικού τύπου και αποκα­λούν όλους τους δωρητές του συλλήβδην διαπλεκόμενους με την εξουσία, στην οποία επέστρεφαν μέρος των υπερκερδών εν είδει ανταποδοτικού τέ­λους. Η αλήθεια είναι ότι οι δεσμοί μεταξύ των μα­θητών αλλά και των αποφοίτων είναι και παραμέ­νουν ιδιαίτερα στενοί. ΤοΚολέγιο λειτούργησε πάντοτε στα πρότυπα των αμερικανικών campus όπου η μάθηση σ” αυτό απείχε παρασάγγας από εκείνη που πρόσφεραν τα δημόσια σχολεία, αλλά και τα περισσότερα των ιδιωτικών. Ο θεσμός, π.χ., των μαθητικών συμβουλίων υπήρχε ανέκαθεν στο Κολέγιο, από την πρώτη τάξη εισαγωγής σ” αυτό, κάτι που εισήχθη στα δημόσια σχολεία μόλις τη δεκαετία του 1980.
Οι μαθητές οποίοι διδάσκονταν από νωρίς ακόμα και την κοινοβουλευτική διαδικασία, προετοιμάζονταν για να στελεχώσουν την πολιτική σκη­νή. Γνώριζαν πώς να ψηφίζουν και πώς να επιλέ­γουν, ώστε ευθύς ως ενηλικιώνονται να αντιλαμβάνονται τι σημαίνει εθνικές ή δημοτικές εκλογές. Ένας από τους βασικούς θεσμούς του σχολείου εί­ναι και η διοργάνωση ρητορικών διαγωνισμών Τα ονόματα των νικητών κοσμούν ακόμη και σήμερα τους τοίχους του σχολείου. Στον αντίποδα, όσοι υπερασπίζονται το Κολέ­γιο τονίζουν ότι μπορεί η αμερικανική ση­μαία να κυματίζει δίπλα στην ελληνική στα κτίρια του σχολείου, αλλά η παιδεία που παρέχει το σχολείο είναι καθαρά ελληνοκεντρική. Άλλω­στε, η ανάμειξη του ελληνοαμερικανικού παράγοντα ήταν πάντοτε έντονη με τις δωρεές Ελληνοαμερικανών επιχειρηματιών, ώστε η συνύπαρξη των δύο σημαιών να μην παραξενεύει.
Το να πάρει κανείς θέση σχετικά με την κριτική που ασκείται στον πραγματικό ρόλο του Κολεγίου είναι κάτι εξαιρετικά παρακινδυνευμένο, παρά το γεγονός ότι η λειτουργία του θυμίζει αρκετά τον τρόπο μυστικής οργάνωσης, μιας «μασονικής» στο­άς – κάτι σχετικά αναμενόμενο για μια σχολή που λειτουργεί εδώ και σχεδόν έναν αιώνα. Η αλήθεια, πάντως, είναι ότι το Κολέγιο «παράγει» εδώ και χρόνια το ανθρώπινο δυναμικό εκείνο που στελέχωσε τηνκρατική μηχανή όλα αυτά τα χρόνια, αλλά και το χώρο των μεγάλων επιχειρή­σεων και ομίλων σε μια σχέση μάλλον αμφίδρομη.
Η «Αρία φυλή» στην πολιτική, στις επιχειρήσεις και στην εξουσία
Στο βιβλίο αποφοίτων του Κολεγίου Αθηνών του 70 ένα χαριτωμένο μελαχρινό παλικαράκι με χοντρά, κοκάλινα γυαλιά χαμογελά­ει πλατιά στο φακό. Στο σκίτσο του «θησαυρού», του λευκώματος του Κολεγίου, η καρικατούρα του Αντ. Σαμαρά χτυπάει το μπαλάκι του τένις με μανία, ενώ πίσω του μια ορδή κοριτσιών φωνάζει «Αντονι! Αντονι!». Και καταλήγει: «Οι επαγγελ­ματικές προοπτικές του Αντώνη στρέφονται προς την ιατρική. Του ευχόμεθα να αναδειχθεί ένας διακεκριμένος γιατρός»…
Γιος μεγαλογιατρού από την Καλαμάτα, ο Αντώνης Σαμαράς, ενέτει 1970, προορίζεται να συνεχίσει την οικογενειακή παράδοση. «Δεν θα φανταζόμουν πο­τέ», λέει ο συμμαθητής τουΝίκος Μπίστης σε δημο­σίευμα της εξαιρετικής συναδέρφου Κάλλιας Κα­στανή, «πως ο Αντώνης θα ασχολείτο με την πολιτική. Όχι γιατί δεν ήταν ικανός ή έξυπνος. Απλώς δεν είχε δείξει ποτέ ενδιαφέρον προς αυτή την κατεύθυνση».
Το ίδιο ακριβώς ευχόταν και ο πατέρας του. Κ. Σαμαράς, ο διευθυντής της Καρδιολογικής του «Ευαγγελισμού» το 1970, που ο γιος του τελείωσε το Κολέγιο. Κι έτσι, το Άμχερστ της Μασαχουσέτης έμοιαζε για τον μικρό Αντώνη παράδεισος. Εκείνος θα γινόταν γιατρός και το Κολέγιο είχε ένα από τα πρώτα ποσοστά φοιτητών που μπαίνουν σε ιατρικές σχολές. Ήταν ήδηπρωταθλητής εφήβων στο τένις και το Άμχερστ είχε τα περισσότερα γήπεδα τένις ανά φοιτητή στην Αμερική. Και όσο για τις νεαρές κυρίες που φώναζαν «Αντονι! Αντονι!»… μπορεί το Άμχερστ να ήταν κολέγιο αρρένων, αλλά στην πε­ριοχή υπήρχαν δύο κολέγια θηλέων, που καθένα τους ήταν διπλάσιο σε μέγεθος από το Άμχερστ. «Αντιστοιχούσαν τέσσερα κορίτσια σε κάθε αγόρι!»,λέει ο Φίλιππος Τσιάρας, ένας από τους φοιτητές που σύντομα θα γινόταν φίλος του. «Και σε αυτές τις ηλικίες η τεστοστερόνη σε κυβερνά».
Αλλά τον άνθρωπο που θα γινόταν ο καλύτε­ρος του φίλος στο Αμχερστ ο Αντ. Σαμαράς τον ήξερε από παλιά. Βλέπετε, ο Γιώργος Παπανδρέου πέρασε επίσης από το Κολέγιο. Ήταν η εποχή που ο Παπανδρέου ήθελε να γίνει μαθηματικός, καθώς επεδείκνυε χάρες μικρού Ευκλείδη στην τριγωνομετρία. Μόνο που η θητεία του στο Κολέγιο έληξε νωρίς. Δεν πρόλαβε να αποφοιτήσει το 71 (όπως εξάλλου και ο πατέρας του Ανδρέας Παπανδρέου), γιατί τρία χρόνια νω­ρίτερα, το1966, δύο αστυνομικοί τον έπιασαν με έναν κουβά μπογιά έξω από τον τοίχο του Αρσα­κείου. Το «Η δημοκρατία θα νι…» έμεινε στη μέση και το άλλο πρωί ο Γιώργος γύρισε ξυλοφορτωμέ­νος σπίτι. Τότε η Μαργαρίτα αποφάσισε πως ήρθε η ώρα να τον στείλει στην άλλη όχθη του Ατλαντι­κού, στο Σικάγο.
Αυτή η ιστορία έχει και μια ανέκδοτη υποπαρά­γραφο. Μερικά χρόνια αργότερα ο Παπανδρέου σπουδάζει Κοινωνιολογία, ο Σαμαράς Οικονομικά – η ιδέα της Ιατρικής έχει εγκαταλειφθεί από νωρίς. «Γιώργο», θα του πει μια φορά πάνω στην κουβέντα, «να δεις που κάποτε θα βρεθούμε μαζί στη Βουλή». Η απάντηση έρχεται κοφτή: «Αντώ­νη, δεν θα βρεθούμε μαζί στη Βουλή, γιατί εγώ δεν πρόκειται να μπω στην πολιτική ποτέ».
Ένα πρότυπο σχολείο ή μια «μυστική αδελφότητα»;
ARIAFYLIFWTO2
«Το μόνο απόλυτο: Η ΣΧΕΤΙΚΟΤΗΤΑ. Λουκάς Παπαδήμος». Με αυτή τη φράση στο οπισθόφυλλο του λευκώματος αποφοίτησης αποχαιρέτησε το 1966 τα μαθητικά του χρόνια και ο νέος πρωθυπουργός της Ελλά­δας Λουκάς Παπαδήμος.
Πολιτικοί, εφοπλιστές, επιχειρηματίες, ηθοποιοί, πανεπιστημιακοί και ένας ακόμα πρωθυπουργός είναι ο απολογισμός της τάξης που αποφοίτησε από το Κολέγιο Αθηνών εκείνη τη χρονιά. Μέσα σε πολι­τικά ταραγμένους καιρούς για την Ελλάδα, ένα χρό­νο πριν από τη χούντα των συνταγματαρχών, μια νέα γενιά βγήκε στη ζωή και σε αρκετές περιπτώσεις οι επιλογές της έφεραν μεταξύ των κορυφαίων στους τομείς των δραστηριοτήτων τους.
Ο Λουκάς Παπαδήμος και πριν από την επιλογή του για τη θέση του πρωθυπουργού της Ελλάδας ήταν ένα εξέχον μέλος αυτής της φουρνιάς. Μεταξύ των συμμαθητών του ξεχώριζε οΓιάννος Κρανι­διώτης, που χάθηκε άδικα και πρόωρα μαζί με το γιο του Νικόλα μέσα στο πρωθυπουργικό Falcon.
Ακόμη, ξεχωρίζουν οι εφοπλιστές Νίκος Τσαβλίρης, Στάμος Φαφαλιός και ΝικόλαοςΜαυριδόγλου, 0 επιχειρηματίας και εκδότης Γιώργος Δραγώνας, ο κοσμηματοπώλης ΑντώνηςΒουράκης, το πρώην κορυφαίο στέλεχος της ΔΕΗ Αβραάμ Μιζάν, ο εγκληματολόγος ΝέστωρΚουράκης, ο καθηγητής του Πανεπιστημίου της Πενσιλβάνια Παύλος Μεσσάρης, οι ηθοποιοίΚώστας Αρζόγλου και Αλέξανδρος Αντωνόπουλος.
Οι συμμαθητές στο Κολέγιο που έγιναν… αντίπαλοι
ARIAFYLIFWTO
Πολλοί παράγοντες της πολιτικής και οικονομικής ζωής του τόπου που σήμερα συγκρούονται, είτε μέσα από τις πολιτικές τους παραταξιακές τοποθετήσεις είτε από οικονομικοτραπεζικές, ήταν τότε συμμαθητές.
Ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου αποφοίτησε από το Κολέγιο Αθηνών το 1980. Μια τάξη έντονα πολιτι­κοποιημένη, στην οποία κυριαρχούσαν οι μαθητές προσκείμενοι στην αριστερή παράταξη του «Ρήγα Φεραίου». Συμμαθητές του την ίδια χρονιά ήταν οι δημοσιογράφοι ΑλέξηςΠαπαχελάς και Νίκος Στραβελάκης. Ο πρόεδρος του Ταχυδρομικού Ταμι­ευτηρίου ΚλέωνΠαπαδόπουλος, ο τραπεζίτης Γιώργος Τανισκίδης, αλλά και ο μέχρι πρότινος υπουργός Εξωτερικών Σταύρος Λαμπρινίδης, ο οποίος φοιτούσε στο οικοτροφείο του Κολεγίου με υποτροφία, επιλεγμένος σαν άριστος μαθητής από την ελληνική επαρχία. Ο ΝικηφόροςΔιαμαντούρος, το όνομα του οποίου «έπαιξε» σαν μεταβατικού πρωθυπουργού, αποφοίτησε το ’61. Δέκα χρόνια μι­κρότεροί του. στην τάξη του 71, ήταν οι Πέτρος Δού­κας, Γιώργος Κύρτσοςκαι Νίκος Νανόπουλος, διευθύνων σύμβουλος της Eurobank. Ο σημερινός πρόεδρος του Κολεγίου, αδερφός του αρχηγού της Ν.Δ., Αλέξανδρος Σαμαράς, αποφοίτησε το ’67 και ο Μιχάλης Λιάπης το’69.
Ένα χρόνο πριν από τον Λουκά Παπαδήμο, το 1965, αποφοίτησε από το Κολέγιο Αθηνών ο Σπύ­ρος Λάτσης, ενώ ο πρώην πρόεδρος της Επιτροπής Κεφάλαιαγοράς Σταύρος Θωμαδάκης το1964. Την ίδια χρονιά τελείωσε και ο αείμνηστος διοικητής της ΕΤΕ Μιχάλης Βρανόπουλος.
Ο πρώην πρόεδρος της Εμπορικής Τράπεζας Νί­κος Εμπέογλου αποφοίτησε το 1955,  ο πρόεδρος του ΣΕΒ Δημήτρης Δασκαλόπουλος το 1976 και ο πρόεδρος των επιχειρήσεων ακτοπλοΐας Απόστο­λος Βεντούρης το 1983. O πρώην υπουργός Δικαιοσύνης Νίκος Δένδιαςαποφοίτησε το 78, ένα χρόνο μεγαλύτερος από τον πρόεδρο του Παναθηναϊκού, ΔημήτρηΓόντικα (1979). Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, από τους Βενιαμίν πολιτικούς του Κολεγίου Αθηνών, αποφοίτησε το 1986, την ίδια χρονιά με τον Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη. Ο υπουργός Υποδομών Μάκης Βορίδης αποφοίτησε το 1983, ένα χρόνο μι­κρότερος από τον πρώην πρόεδρο του ΤΤ Άγγελο Φιλιππίδη (1982)
Από τις τάξεις του Κολεγίου πέρασαν μεταξύ άλ­λων ο Σωτήρης Χατζηγάκης, ο Μιχάλης Λιάπης, ο Μιλτιάδης “Εβερτ, ο βουλευτής της Ν.Δ. Ν. Γεωργιάδης, ο Στέφανος Μάνος, ο ΑνδρέαςΑνδριανό­πουλος και πολλοί άλλοι. Εκεί σπούδασαν και σπουδάζουν τα παιδιά τους ο ΓιώργοςΑλογοσκούφης, ο Δημήτρης Σιούφας, ο Γιάννης Παπαθανασίου, ο Γιώργος Βουλγαράκης, ο Χρήστος Φω­λιάς, ο Γιάννης Κεφαλογιάννης, η Ντόρα Μπακογιάννη.
Από εκεί αποφοίτησε και ο Παναγιώτης, πρωτό­τοκος γιος του Θόδωρου και της ΓιάνναςΑγγελο­πούλου, που φέρει το όνομα του παππού του, του μεγάλου ευεργέτη του Οικουμενικού Πατριαρχεί­ου. Εκεί βρέθηκε και ο Παύλος, ο γιος του Πέτρου Ευθυμίου, αλλά και η Ελένη, κόρητου Νίκου Κωνσταντόπουλου και της πρώην συζύγου του Φωτεινής Τομαή. Από το Κολέγιο εξάλλου αποφοίτησε και η Μαργαρίτα Παπανδρέου, η κόρη της Λούκας Κατσέλη και του Γεράσιμου Αρσένη, η κόρη του πρώην δημάρχου Αθηναίων Δημήτρη Μπέη και της Ντίνας Μπέη, αλλά και ο σημερινός δήμαρχος της Αθήνας Γιώργος Καμίνης.
Ένα κολέγιο που τους χωρούσε όλους
Στη συνέντευξη του στην Κάλλια Καστανή ο Νίκος Μπίστης δήλωνε: «Βιώναμε μια δραματική αντίφαση. Από τη μια ήμασταν έντονα αντι-Αμερικανοί λόγω της δικτατορίας, από την άλλη όμως αναγνωρίζαμε πως υπήρχαν κάποια σημεία στο σύστημα το αμερικανικό που ήταν άξια λόγου, μια παράδοση φιλελεύθερη. Για παράδειγ­μα, υπήρχε Αμερικανός καθηγητής, ονόματιWenger -και το θυμήθηκα πρόσφατα, με την παραίτη­ση του βοηθού της Αμερικανικής Πρεσβείας-,που μας έκανε αμερικανική λογοτεχνία και μουσι­κή, ο οποίος είχε μπει στη Δημοκρατική Άμυνα. Αργότερα, στο χτύπημα της Άμυνας, τον έπιασαν και τον απέλασαν. Προπαγανδιστές της χούντας το Κο­λέγιο δεν είχε, αντίθετα, είχε πολλούς καθηγητές αριστερούς, καθηγητές εξαιρετικούς. Είχε τον Καλοκαιρινό, έναν από τους καλύτερους ιστορικούς, ο οποίος είχε γράψει το βιβλίο για τη βυζαν­τινή ιστορία – ήταν το πρώτο βιβλίο της εκπαιδευτι­κής μεταρρύθμισης Παπανούτσου-, που ξεκινού­σε με οικονομία και οικονομικούς όρους. Γι” αυτό είχε θεωρηθεί μαρξιστικό και όταν ήρθαν στα πράγ­ματα οι αποστάτες, το ’65, το πολτοποίησαν.
Είχε δημιουργηθεί τότε σάλος μες στο Κολέγιο και ο κόσμος είχε πάρει το μέρος του Καλοκαιρινού, ο οποίος ήταν κομμουνιστής. Υπήρχαν, βεβαίως, και οι πιο συντηρητικοί -ο ίδιος ο διευθυντής, ο Κωνσταντίνος Λαλόπουλος, ήταν ο προσωπικός δάσκαλος του Κωνσταντίνου-,όμως το κλίμα της δικτατορίας τα εί­χε πάει όλα αριστερά. Την ώρα που στην Ελλάδα δεν γινόταν τίποτα, εμείς είχαμε εκλεγμένο μαθητικό συμβούλιο, γίνονταν γενικές συνελεύσεις των τεσ­σάρων τελευταίων τάξεων και εκλογές με κάλπη και μυστική ψηφοφορία. Τη χρονιά του 70οι υποψήφι­οι ήταν δύο: εγώ και ο Αριστείδης ο Δοξιάδης(: ΔΕΝ αναφέρουμε, ΠΟΤΈ, πρώτον τον εαυτό μας, αλλά τελευταίο, ΕΚΤΟΣ αν αναφερόμαστε σε ανάληψη ευθύνης), της οικογένειας Δοξιάδη. Τα παιδιά των, ας πούμε, «καλών» οικογενειών ψήφισαν τον Αριστείδη, που βγήκε κιόλας, αν και στην ουσία δεν υπήρχε καμιά διαφορά μεταξύ μας: ήμασταν και οι δύο οργανωμένοι παράνομα στο Πατριωτικό Μέτωπο».
Από τους 71 αποφοίτους της τάξης 71 οι 70 μπήκαν στα πανεπιστήμιο, 3 από τους 19 μαθητές του τμήματος του Γιώργου Κύρτσου -ανάμεσα τους και ο ίδιος- στο ΜΙΤ της Καλιφόρνιας, βεβαίως, λέει, γνώριζε από τότε, όπως και οι συμμαθητές του, ότι φοιτούσε σε ένα σχολείο για τους καλύτερους, ένα σχολείο που προετοίμαζε τη μελλοντική ελίτ της πολιτικής, των επιστημών και των επιχειρήσεων. «Όσοι ενδιαφέρονταν να καθί­σουν στα θρανία του Κολεγίου έπρεπε να δώσουν εξετάσεις στη Δ” Δημοτικού – εγώ είχα κάνει ένα χρόνο ιδιαίτερα για να τα καταφέρω. Αντί για 12 έτη, οι μαθητές φοιτούσαν 13, εφόσον υπήρχε και μια χρονιά κολεγιακής προετοιμασίας. Το Κολέγιο, όμως, έδινε και ευκαιρίες σε όσους ήταν καλοί μα­θητές αλλά είχαν ανάγκη. Για παράδειγμα, ο Χάρης ο Μάκκας, της Πειραιώς, βρέθηκε στα θρανία του με υποτροφία, όταν μια καταστροφική κατολίσθηση έπληξε το Μικρό Χωριό στην Ευρυτανία, όπου κα­τοικούσε. Της σειράς μου ήταν και ο σημερινός πρό­εδρος του ΣΕΒ, ΟδυσσέαςΚυριακόπουλος, καθώς και ο Ντίνος Μαρτίνος, ο εφοπλιστής – οι δυο τους όμως έφυγαν πριν από την αποφοίτηση.
Μαθητική ζωή: Λίγα πράγματα, το σχολείο ήταν πολύ ανταγωνι­στικό, θυμάμαι, όμως, τις πλάκες με την αγοροπαρέα, τα «πρέσινγκ» και τα αστεία του γιγαντόσωμου Πέτρου Δούκα -ο Δούκας και γενικά οι μεγαλόσωμοι της κά­θε τάξης έσπρωχναν με το σώμα κι έκαναν σάντουιτς τους πιο αδύνατους- ή τα σχέδια που καταστρώναμε για να βρεθούμε με τά κορίτσια στα πάρτι της εποχής».
Καταγγελίες για στημένες εξετάσεις 
Σταδιακά το Κολέγιο μετατράπηκε σε σύμβο­λο της γκλαμουράτης ψευδοαριστοκρατίας της αρπαχτής, με τους περισσότερους να θεωρούν τη φοίτηση εκεί βατή­ρα κοινωνικής ανέλιξης. Πριν από μερικά χρόνια μάλιστα ένα «σκάνδαλο» που ξέσπασε με τη διαρ­ροή και την εξαγορά θεμάτων στις εξετάσεις του Internationale Baccalaureat (Ι.Β.) απείλησαν να τινάξουν στον αέρα την αξιοπιστία του Κολεγίου.
Η καταγγελία που είχε δημοσιεύσει πριν από δύο χρόνια η «Κ.Ε.» μιλάει για θέματα που ανοίχτηκαν πριν από τις εξετάσεις του Ι.Β. 1 στο Κολέ­γιο Ψυχικού, το πρώτο ιδιωτικό που ενσωμάτωσε στη λειτουργία του πρόγραμμα Ι.Β., πριν από 15 χρόνια. Σήμερα έχει το μεγαλύτερο Ι.Β. στην Ευ­ρώπη, με πάνω από 250 μαθητές.
Την περίοδο εκείνη στο Ι.Β. 1 φοιτούσαν παιδιά πολλών γνωστών οικογενειών, όπως των επιχει­ρηματιών ΠαπαλεξόπουλουΔουράμπεη, Σαράντη, Μαρτιγοπούλου, Ψάλτη, Βασιλιά, Καλλιτσάνχζη, Βαράγκη, Θεοχαράκη, των δημοσιογράφων Κούλογλου, Τρέμη,Νικολοπούλου και η κόρη του προέδρου του Δ.Σ. του Κολεγίου, Αλ. Σαμαρά.
Λέγεται ακόμα ότι έχει ξεσπάσει πόλεμος ανά­μεσα στις οικογένειες του Αλέξανδρου Σαμαρά και του Παπαλεξόπουλου, του Τιτάνα, αφού η κό­ρη του κ. Σαμαρά με λιγότερες μονάδες μπήκε σε καλύτερο πανεπιστήμιο από την κόρη του κ. Πα­παλεξόπουλου, που είχε συγκεντρώσει περισσό­τερες μονάδες στο Ι.Β. Φήμες διέτρεχαν μάλιστα τα σαλόνια της ελληνικής άρχουσας τάξης ότι ορισμένες «επιτυχίες» οφείλονται και στις χορη­γίες εκατομμυρίων που έχουν κάνει ορισμένοι Έλληνες μεγιστάνες σε αμερικανικά εκπαιδευτι­κά ιδρύματα.
Έντονη όμως ήταν και η κριτική κατά του σημε­ρινού προέδρου του Κολεγίου και αδερφού του προέδρου της Νέας Δημοκρατίας, Αλέξανδρου Σαμαρά, «σε επιστολή που δημοσιεύτηκε σε εφη­μερίδα του σχολείου, από τους γονείς πέντε μαθη­τών του Κολεγίου.
Το ερώτημα που έθεταν ήταν «πώς ένα ολιγόλεπτο interview αναδεικνύεται στη μοναδική ευκαιρία για την είσοδο στο Ι.Β.;» ενώ στην ίδια επιστολή παρέθεταν μια σειρά ερωτήματα προς τη διοίκηση του σχολείου, μιλώντας για αδιαφάνεια στον τρόπο ανακοίνωσης των αποτελεσμά­των. Χαρακτηρίζουν «κρυφό σχολειό» το γραφείο του Ι.Β. και μιλούσαν για «τηλεφωνήματα», «οχλή­σεις» και «ραντεβού» που χρειάστηκε να γίνουν προκειμένου να πληροφορηθούν ένα αποτέλεσμα.
Η ιστορία 
Την ιδέα για τη δημιουργία του σχολείου είχε μια ομάδα Ελλήνων (με επικεφαλής τονΕμμανουήλ Μπενάκη και τον τραπεζίτη Στέφανο Δέλτα), προς τιμήν των οποίων έχει δοθεί το όνομα τους στο κεντρικό σχολικό κτίριο και στις αθλητικές εγκαταστάσεις του σχολείου αντιστοί­χως και φιλελλήνων Αμερικανών. Το σχολείο εί­χε ως πρότυπο την περίφημη Ροβέρτειο Σχολή στην Κωνσταντινούπολη και το σπέρμα της ιδέας αυτής μεταφέρθηκε με τον ξεριζωμό της Μικρα­σιατικής καταστροφής.
Ο βασικός του πολιτικός υποστηρικτής και αρωγός υπήρξε ο Ελευθέριος Βενιζέλος, ο οποίος όταν εγκαινίασε ως πρωθυπουργός το«Μπενάκειο» κτίριο, είπε μεταξύ άλλων : «Εις τό εκπαιδευτήριον, όπου γίνεται ή συνεργασία του αρχαίου Ελ­ληνικού πνεύματος καί των σημερινών ιδεωδών της μεγάλης Βορειο-Αμερικανικής Δημοκρατίας, εις τό Κολλέγιοντούτο, οι μαθηταί λαμβάνουν τήν μόρφωσιν του πνεύματος καί της ψυχής, χαλυβδώνουν τήν θέλησιν καί δυναμώνουν τό σώμα των, ώστε νά κατορθώσουν μίαν ήμέραν, εξερχόμενοι από τό Κολλέγιον, νά είναι χρήσιμοι εις εαυτούς καί τους περί αυτούς, αλλά καί γενικώτερα εις τήν πατρίδα». Ιδρύθηκε το 1925 και πρωτολειτούργησε σε ένα οίκημα στην Αθήνα (Άνδρου 18).
Πρώτος μαθητής του ενεγράφη στις 12 Οκτωβρίου ο εκ Κωνσταντινουπόλεως Ηλίας Ηλιάσκος. Στην αρχή ήταν όλοι κι όλοι 15 μαθητές. Στο τέλος του μήνα εί­χαν γίνει 30 (6 πρόσφυγες από την Κωνσταντινού­πολη και 5 από τη Μικρά Ασία, 9 παιδιά από την επαρχία, 5 από το εξωτερικό και 5 από την Αθήνα). Από την αρχή επιδίωξη τους ήταν να λειτουργή­σει σε έναν ευρύτερο χώρο. Γιατί όπως πίστευε ο Στ. Δέλτα«Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το περιβάλλον της κατοικίας, ο «αέρας» όπου ζει κανείς, επηρεάζει το χαρακτήρα και την ψυχή του. Άλλος γίνεται ο άντρας όταν παιδί έζησε π.χ. σε μέρος ανήλιο, μελαγ­χολικό, στενόχωρο, πολυθόρυβο, άλλος όταν ανέπνευσε κάμποσα χρόνια αέρα καθαρό, χάρηκε γύ­ρω του φυσική ομορφιά».
Έψαξαν 50 τοποθεσίες
Έτσι, το Δ.Σ. του Ελληνοαμερικανικού Εκπαι­δευτηρίου αποφάσισε το 1926 την αγορά μεγάλης έκτασης σε κάποια εξοχική περιοχή. Είχαν ψάξει 50 τοποθεσίες, από τη Χερσόνησο Βουλιαγμένης και το Ελληνικό (το χώρο του μετέ­πειτα αεροδρομίου) μέχρι το Μαρούσι, την Εκάλη και τη Μαγκουφάνα, ώσπου να καταλήξουν στο Ψυχικό. Τη δαπάνη κάλυψαν οΣτέφανος Δέλτας και ο Εμμανουήλ Μπενάκης.
Τα πρώτα σχέδια για τις εγκαταστάσεις έγιναν πριν από τη ν οριστικό ποίηση της αγοράς της έκτασης. Εκπονήθηκαν από τον Αμερικανό αρχι­τέκτονα Στιούαρτ Τόμπσον, που έχει σχεδιάσει και τη Γεννάδειο Βιβλιοθήκη της Αθήνας, αλλά απορρίφθηκαν λόγω υψηλού κόστους Τελικά, το έργο ανατέθηκε σε τρεις Έλληνες αρχιτέκτονες, τους Κ. Κυριακίδη, Κ. Σγούτα και Ν. Σούλη. Οι αρχικές προσόψεις που σχεδίασαν και αυτοί, «μαυσωλειακής μεγαλο­πρέπειας οι περισσότερες», απορρίφθηκαν, για να γίνουν «απλούστερης και καθαρότερης μορ­φής». Η ανέγερση του σχολείου άρχισε το 1927, με σκοπό σε ένα έτος, το φθινόπωρο του 1928, να δοθεί σε χρήση.
Στο λεύκωμα που έγραψε ο συγγραφέας και απόφοιτος του Κολεγίου Δημήτρης Γ. Καραμάνοςαναφέρεται ότι όταν άρχισε να χτίζεται, η έκταση ήταν γυμνή: «Κοπάδια, πρόβατα και κατσίκια έβοσκαν ελεύθερα μέχρι το 1928». Πρόεδρος Δημοκρατίας το θεμελίωσε και ο Κωνσταντίνος Τσάτσος, όταν ήταν κι αυτός Πρόεδρος Δημοκρα­τίας το 1975, εκφώνησε τον πανηγυρικό εμπρός από το πρόπυλο του «Μπενάκειου» στην 50ετηρίδα του σχολείου, από τα θρανία του οποίου πέρασαν χιλιάδες ελληνόπουλα, όπως είπε: «Πολλά από αυτά κατέλαβαν ανώτατες θέσεις σε όλους τους επιστημονικούς κλάδους, στην κοινωνική και πολιτική ζωή του τόπου μας».
του Π. Κερτεζίτη, από το περιοδικό «Crash», τεύχος Νο 10, Ιανουάριος 2012
Αντιγραφή – Επιμέλεια : Δημήτρης Μ. Χανιωτάκης, 21/2/2012
Read more

(ΦΡΑΓΚΟ)ΦΟΝΙΑΣ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ.

Read more

Σώπα...σώπα...σώπα...


Σώπα…
                  Απ’ την  αυγή  της  ύπαρξης  στη  μητρική  γωνιά
                  παρόλο   που  ήταν  σκοτεινά  ήταν  ζεστά
                  ένιωθα  χάδια  των  γονιών και άκουγα…  σώπα…
                  Απ’ της  ζωής  μου  την  ανατολή  σ’ αυτόν  τον  κόσμο
                  η  βρεφική  υποδοχή  έλεγε…σώπα…
                  Ακούραστη  φροντίδα, γλυκά  φιλιά
                  θεϊκή  φωλιά   η  στοργική  αγκαλιά
                  αλλά  και  από  αυτήν  έβγαινε…σώπα…
                  Με  έπαιζαν, με  πρόσεχαν  τα  αδέλφια  μου 
                  στο  σπίτι  αλλά  και  αυτοί  μου  ‘λεγαν…σώπα…
                  Όμορφη, γλυκομίλητη  στα  νήπια  η  δασκάλα
                  αλλά  και  εκεί  θυμάμαι…σώπα…
                  Άξιοι  δάσκαλοι, φιλότιμοι  σε  όλους  χρωστάω  κάτι
                  και  το  σχολείο  μου  φώναζε  όμως…σώπα…
                  Στη  νύφη  του  Θερμαϊκού, κούκλα  Θεσσαλονίκη
                  σπουδάσαμε, απολαύσαμε  μα  και  εκεί 
                  ο Βαρδάρης   μελωδικά  σφύριζε…σώπα…
                  Τα  καλά  τελειώσαν  δυστυχώς  και  μας  κάλεσε  η  Πατρίδα  ωχ…
                  με  βαριά  καρδιά  και αργό  το  βήμα –έτσι  κι  αλλιώς-
                  ωραία  περάσαμε  και  εκεί αλλά  ο  στρατός  πρόσταζε…σώπα…
                  Χαιρετίσαμε  τον  Έβρο  με  ποικίλες  αναμνήσεις
                  κατηφορίσαμε  στη  Λάρισα  για  νέες  εκκινήσεις.
                  Ξεκίνησε  εργασία  με  όρεξη  ανοιχτή  και  υπομονή…
                  μα  εκεί διακριτικά  μου  έγνεφαν…σώπα… 
                  Παντρεύτηκα, έχω  οικογένεια  και  τέσσερα  παιδιά
                  πληρώνω  όλους  τους  φόρους,  όλους  τους  λογαριασμούς
                  νομοταγής  είμαι   πολίτης, όμως…πάλι  σώπα…
                  Βλέπεις  τον  γείτονα  να  πεινάει…σώπα…ενοχλείς…
                  Ακούς  τον  διπλανό  σου  να  κλαίει…σώπα…είσαι  γραφικός…
                  Παρακολουθείς  ανθρώπους-απόμαχους  στα  σκουπίδια…
                  Παρατηρείς  αδικία…κλοπή…χαράτσια…φόρους…ανέχεια…
                  Νοιώθεις  να  σε  βιάζουν, να  σε  γκρεμίζουν, να  σε  αφαιρούν…
                  Σώπα…
                  Ενοχλείς  τους  σωτήρες  σου…Σώπα…
                  Μα  σας  κραυγάζω  πως  βράζει  το  καζάνι  της  ψυχής  μας…
                  Και  πως  αν  αφεθεί  να  εκραγεί  θα  κοστίσει  ζωές  αθώων…
                  Όμως  απ’ τα  δελτία  των  οχτώ  μου  λένε  πάλι…Σώπα…
                  Εντάξει  σωπαίνω...Όμως  αν...   Σώπα...
            http://proskynitis.blogspot.gr/2013/03/blog-post_1.html                                                                                                   
Read more

Υπάρχει σημείο βρασμού;


Υπάρχει σημείο βρασμού;
Θεωρητικά τα 3 χρόνια καταπίεσης και υποτέλειας (για να μην πω χρεοκοπίας και πάθουν σοκ ορισμένοι) που επέδρασαν καθοριστικά στην ελληνική κοινωνία, θα μπορούσαν να ήταν ευργετικά όσο αφορά την αλλαγή νοοτροπίας των κατοίκων αυτής της χώρας.
Κι όμως οι ίδιοι άνθρωποι βρισκονται στις ίδιες θέσεις, η ανεργία θα εκτοξευτεί μέσα στον χρόνο πάνω από 30%, η μετανάστευση από και προς την Ελλάδα έχει αυξηθεί, ο κοινωνικός ιστός σαπίζει, ο όρος “δημόσιος” και “δωρεάν” κοντεύει να μπει σε μουσείο ιστορίας και ο Έλληνας; Απλά αράζει για να δει το τέλος του.

Ίσως τελικά αυτή η “αναμονή” για το μεγάλο κακό που όλο έρχεται και όλο στον δρόμο μπορεί να ωφελήσει. Πως; Μα με την ταχύτερη κατεδάφιση αυτού του θλιβερού κράτους που αποκαλείται “Ελλάδα”. Επειδή πολλοί έξυπνοι έχουν έτοιμη την ερώτηση, δεν θέλω κυβέρνηση ούτε τον ΣΥΡΙΖΑ, καθώς είναι ένα μπάλωμα, ένα τροχοπέδη για την μόνη πραγματικά εξαγνιστική πράξη: Την καταστροφή. Ναι, έτσι ακριβώς. Ίσως το σύστημα να χρησιμοποιεί όλα τα εναλλακτικά του όπλα, για μας πείσει πως πρέπει να επιβιώσει.

Λογικά λοιπόν, η καταπίεση και η μηδενική προοπτική θα έπρεπε να είχε μετατρέψει τους “αγανακτισμένους” σε εξεγερμένους. Τελικά δεν υπάρχει νομοτέλεια στην επανάσταση. Παρόλο που τα πλαίσια του περιθωρίου συνεχώς διευρύνονται, δεν φαίνονται στον ορίζοντα “ήρωες”, αλλά περισσότερο δουλοπάροικοι.

Η λέξη “ανάπτυξη” που την χρησιμοποιούν ο Σαμαράς και οι αυλικοί του μοιάζει με κάποιο mantra που όσο το επαναλαμβάνεις πιστεύεις όι θα συμβεί (αλλά φυσικά δεν συμβαίνει). Ψυχολόγοι και κοινωνιολόγοι σηκώνουν τα χέρια ψηλά στο τι συμβαίνει και οι κατ’ εφημισμον πολίτες της Ελλάδας ανέχονται και τρώνε κουτόχορτο τόσο εύκολα, χωρίς μάλιστα να αντιδρούν πέρα από σπασμωδικές και γραφικές κινήσεις. Πως μπορούν να παρακολουθούν τύπους σαν τον Γιακουμάτο, τον Άδωνη και την κάθε βλάχα του ΠΑΣΟΚ να ασκούν πολιτική στα παράθυρα;

Τελικά, όλο αυτό το σύστημα που παράγει μόνο ψέματα, στο οποίο ευημερεί μόνο το μεγάλο κεφάλαιο, έχει γίνει συνήθεια στον μέσο πολίτη. Το θεωρεί κοντινό του οικοσύστημα και έχει μάθει να αναπνέει τον ίδιο αέρα με τον διεφθαρμένο χωρίς να ασφυκτιά. Το χειρότερο όλες οι κοινωνικές-πολιτικές του επιλογές καθορίζονται σύμφωνα με το πόσο καλό πελάτη τον θεωρούν.



Στην Ελλάδα ειδικά, όταν απευθυνθείς με τον όρο “συλλογικός” θα σε κοιτάξουν στραβά λες και είσαι κομματόσκυλο\συνδικαλιστής ή στην καλύτερη να σε θεωρήσουν μεσάζοντα για να κλείσουν μαζικά τραπέζι σε club.
Αν κάποιος περιμένει σωτήρα, θα του πω ποιος είναι. Ο ίδιος του ο εαυτός. Εκείνο το κομμάτι μέσα του που πρέπει να καταλάβει τι γινόταν τόσα χρόνια επειδή εκείνος αδιαφορούσε, να πλάσει συνείδηση, να θέσει κώδικα αξιών, να αποφασίσει να κάνει κάτι, να βρει κι άλλους και μετά; Να δράσει. Να θυμηθεί ότι είναιπολιτικό ον δηλαδή κι όχι πίθηκος για να χορεύει πάνω στα τραπέζια.

Κάποιος που έχει γαλουχηθεί με τις αξίες των “εθνικών σκοπών”, που έχει ταυτίσει τα συμφέροντά του με αυτά των εργολάβων και που έχει πειστεί πως το κλειδί για τον παράδεισο είναι η δική του και μόνο βολή, δεν μπορεί να τα συνειδητοποιήσει όλα αυτά γιατί δεν έχει συνείδηση αλλά ψευδές αντίγραφό της. Αυτή είναι και μια εξήγηση στην ερώτηση “μα γιατί δεν κάνουμε κάτι;”.


STRANGE JOURNAL

Πηγή: Υπάρχει σημείο βρασμού; - RAMNOUSIA 
Read more

Ο (άγνωστος) πόλεμος των τραπεζών.



20130302-125051.jpg
Τις τελευταίες ημέρες υπάρχει μια μεγάλη ροή ειδήσεων σχετικά με τράπεζες, εξαγορές, αγοραπωλησίες δανείων και διάφορά άλλα με περίεργα ονόματα και ακαταλαβίστικες ορολογίες. Όλα αυτά ούτε γίνονται κατανοητά από το μέσο πολίτη αλλά ούτε και τυγχάνουν της αντίστοιχης προβολής και ανάλυσης από τα ΜΜΕ, συμπολιτευόμενα ή μη. Σκοπός μου είναι με όσο το δυνατό πιο κατανοητή γλώσσα να εκθέσω την άποψή μου σε σχέση με αυτό που εκτυλίσσεται στο χώρο και που κατά τη γνώμη μου έχει άμεση σχέση και την ίδια σπουδαιότητα με τα διάφορα μέτρα (δημοσιονομικά, θεσμικά, μεταρρυθμιστικά κτλ) που λαμβάνει το επίσημο κράτος και που επηρεάζουν την καθημερινότητά μας.
Με πολύ απλά λόγια, πριν από ένα χρόνο περίπου η Τράπεζα της Ελλάδος (ΤτΕ) και κυρίως ο διοικητής της Γ. Προβόπουλος, σε άμεση συνεννόηση με την Τρόικα και τις ευλογίες της 
τότε κυβέρνησης Παπαδήμου αποφάσισε ότι μόνο 4 ελληνικές τράπεζες θα ετύγχαναν της στήριξης του κράτους προκειμένου να ξεπεράσουν τα άμεσα και τεράστια προβλήματα επιβίωσης που αντιμετώπιζαν. Αυτές οι τράπεζες ονομάστηκαν “συστημικές” και ήταν οι Εθνική, Eurobank, Άλφα και Πειραιώς. Τα κριτήρια που εφαρμόσθηκαν σε αυτή την απόφαση δεν έχουν γίνει γνωστά λόγω των υπερεξουσιών που έχουν δοθεί με νομοθετική ρύθμιση από το κράτος στον κεντρικό τραπεζίτη Προβόπουλο. Οι κακές γλώσσες λένε ότι έγινε πραγματική μάχη να μπει στο κλαμπ των 4 η Πειραιώς και να εξαιρεθεί το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο. Υπενθυμίζεται ότι πριν αναλάβει ο Προβόπουλος τις τύχες της ΤτΕ ήταν το νο 2 της Πειραιώς από την οποία όταν αποχώρησε έλαβε “πακέτο” 4 εκατομμυρίων ευρώ. Επίσης υπενθυμίζεται ότι ο Πανταλάκης, τελευταίος διοικητής της Αγροτικής πριν αυτή χαριστεί με συνοπτικές διαδικασίες από την ΤτΕ στην Πειραιώς, ήταν επίσης μεγαλοστέλεχος της τελευταίας και σύμφωνα με ισχυρισμούς του, οι νόμιμα δηλωμένες και φορολογημένες αποδοχές του από τη θητεία του στην Πειραιώς του επέτρεψαν να στείλει εκτός Ελλάδος το ποσό των 10 (δέκα) και πλέον εκατομμυρίων ευρώ πριν 1-2 χρόνια για κάποια επένδυση.
Αυτές λοιπόν οι τράπεζες έχει αποφασιστεί να επιχορηγηθούν (ανακεφαλαιοποιηθούν) από το κράτος με το ποσό των 50 δις ευρώ από χρήματα τα οποία αυτό δανείστηκε μέσω των μνημονίων. Το ποσό αυτό θα καλύψει της ζημιές που έγραψαν οι τράπεζες τόσο από τα λεγόμενα “κόκκινα δάνεια” όσο και από το “κούρεμα” των Ομολόγων Ελληνικού Δημοσίου που είχαν στο χαρτοφυλάκιό τους. Αυτά τα κεφάλαια είναι απαραίτητα προκειμένου να εξακολουθήσουν να έχουν άδεια λειτουργίας, βάσει διεθνών και εγχώριων κανονισμών. Το βασικό επιχείρημα από την πλευρά του κράτους είναι ότι σε περίπτωση που δεν θα γίνονταν η ανακεφαλαιοποίηση θα κινδύνευαν οι καταθέσεις των πολιτών. Είναι επαρκώς αναδεδειγμένο το γεγονός ότι αντί οι χρεοκοπημένες (κατ’ ουσία και τυπικά) τράπεζες να κρατικοποιηθούν άμεσα και οι διοικήσεις τους να κληθούν από τη δικαιοσύνη να λογοδοτήσουν επειδή έφεραν σε κίνδυνό όχι τα κεφάλαια των μετόχων τους αλλά αυτά των καταθετών, Τρόικα, ΤτΕ και κράτος αποφάσισαν ότι θα πρέπει πάση θυσία να παραμείνουν ιδιωτικές. Και ο μόνος όρος που τέθηκε από την Τρόικα είναι η συμμετοχή με ποσοστό 10% των ιδιωτών μετόχων στη διαδικασία της ανακεφαλαιοποίησης.
Ο πόλεμος στον τραπεζικό κλάδο έχει αυτή τη στιγμή δυο βασικά μέτωπα. Ενώ στο παρελθόν οι τράπεζες ανταγωνίζονταν στην απόσπαση μεριδίων από την πίτα των καταθέσεων και από το σύνολο των χορηγήσεων, σήμερα τις ενδιαφέρει κατ’ αρχάς η διατήρηση του ιδιωτικού τους χαρακτήρα και στη συνέχεια η επίλυση του ακόμα μεγαλύτερου προβλήματος, αυτού της ρευστότητας.
Στο πρώτο μέτωπο πρέπει να παραδεχτούμε ότι η Άλφα και η Πειραιώς τα πάνε καλύτερα από το ενιαίο σχήμα Εθνικής – Eurobank. Υπενθυμίζεται ότι η Εθνική ελέγχει το 85% της Eurobank και η πλήρης συγχώνευση είναι απλά ένα τεχνικό ζήτημα. Επίσης η Άλφα έχει αποκτήσει από την Credit Agricole την Εμπορική. H Πειραιώς ελέγχει την Αγροτική και τη Γενική ενώ όπου να ‘ναι αποκτά επίσημα και τη Millenium. Αυτές οι κινήσεις ίσως να μην λένε πολλά στο ευρύ κοινό αλλά είναι στρατηγικής σημασίας για τους 3 πλέον παίκτες. Ας δούμε τι επιτυγχάνουν κατ’ αρχάς η Άλφα και η Πειραιώς με αυτές τις κινήσεις. Υπενθυμίζω ότι το ζητούμενο δεν είναι ούτε το μερίδιο αγοράς (τουλάχιστον όχι στην παρούσα φάση) ούτε η επιβλητική παρουσία ευρέων δικτύων καταστημάτων και ΑΤΜ.
Η Άλφα αποκτά την Εμπορική πλήρως ανακεφαλαιοποιημένη από την έως πρόσφατα μητρική της, το γαλλικό τραπεζικό γίγαντα Credit Agricole. Πρακτικά οι γάλλοι αποχωρούν από την ελληνική αγορά που μόνο προβλήματα τους προξένησε όλα αυτά τα χρόνια. Για να ξεφορτωθούν στην κυριολεξία το βαρίδι της Εμπορικής πληρώνουν άμεσα πάνω από 2 δις ευρώ ως κόστος ανακεφαλαιοποίησης . Επίσης επειδή θα συμμετέχουν με ένα ποσοστό 5-6% στο νέο ενοποιημένο σχήμα, έχουν δεσμευτεί ότι ως ιδιώτες μέτοχοι θα βάλουν το ποσό που τους αναλογεί κατά τη διαδικασία της ανακεφαλαιοποίησης με τα χρήματα του ελληνικού δημοσίου από το πακέτο των 50 δις. Με απλά ελληνικά οι καλαματιανοί της παρέας του Κωστόπουλου (οι συνειρμοί δικοί σας) εξασφαλίζουν κάτι παραπάνω από τα μισά κεφάλαια που έχει βάλει ως όρο η Τρόικα ότι απαιτούνται για να παραμείνει η Άλφα ιδιωτική. Οι γάλλοι με μάλλον μικρό τίμημα για τα μεγέθη τους απεμπλέκονται από το βάλτο της Ελλάδος και γλυτώνουν την όποια φθορά, αρνητική δημοσιότητα κτλ συνεπάγεται το κλείσιμο μιας θυγατρικής, οι σχετικές απολύσεις προσωπικού, οι αναγκαστικές εκτελέσεις (κατασχέσεις, πλειστηριασμοί κτλ) σχετικά με δάνεια υπό εκκαθάριση κοκ.
Η Πειραιώς βαδίζει στον ίδιο περίπου δρόμο και έχει πετύχει ανάλογες συμφωνίες με τους γάλλους ιδιοκτήτες της Γενικής και τους πορτογάλους της Millenium. Τα μεγέθη συμμετοχής των γάλλων και των πορτογάλων στην απαραίτητη αύξηση μετοχικού κεφαλαίου (ΑΜΚ) προκειμένου το νέο σχήμα να μείνει ιδιωτικό είναι ανάλογα με αυτά της περίπτωσης της Άλφα. Οι Πειραιώτες ήδη πανηγυρίζουν και διαδίδουν ότι δεν έχουν αναλάβει καμία δέσμευση για το προσωπικό των δυο αποκτώμενων τραπεζών και ειδικά για τη Millenium είναι θέμα χρόνου να εξαφανιστεί από το χάρτη. Για τη Γενική η διαδικασία θα είναι μάλλον πιο αργή και μάλλον έχει να κάνει με τη δέσμευση που έχουν αναλάβει οι γάλλοι της Societe Generale ότι θα εξακολουθήσουν να παρέχουν για κάποιο χρονικό διάστημα τη ρευστότητα που παρείχαν έως τώρα στη Γενική με τη μορφή ενδοομιλικού δανεισμού (δηλ. η μητρική παρείχε στη θυγατρική από τις πλεονάζουσες καταθέσεις της κεφάλαια προκειμένου η τελευταία να χορηγεί δάνεια στην ελληνική αγορά).
Για την Εθνική τα πράγματα δεν είναι το ίδιο καλά. Οι δυο βασικοί μέτοχοι της Eurobank, οι οικογένειες Λάτση και Εφραίμογλου (βλέπε Vivodi και Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού) είτε δεν επιθυμούν είτε δεν είναι σε θέση να συμμετέχουν στην ΑΜΚ που θα εξασφάλιζε τον ιδιωτικό χαρακτήρα του σχήματος. Οι μέτοχοι της Εθνικής ήταν κυρίως το ελληνικό δημόσιο με λίγο περισσότερο από το 20%, η ελληνική εκκλησία, κάποια ξένα και εγχώρια αμοιβαία κεφάλαια και διάφοροι ιδιώτες με μικρότερα η μεγαλύτερα ποσοστά. Είναι υπό αμφισβήτηση το πόσο εύκολα θα συγκεντρωθούν τα απαραίτητα κεφάλαια και ίσως τελικά υπάρξει η έκπληξη και το σχήμα κρατικοποιηθεί σε πρώτη φάση.
Στα πλαίσια αυτά το μέτωπο του πολέμου που αφορά τον ιδιωτικό χαρακτήρα των συστημικών τραπεζών είναι θερμό. Η συμφωνία με την Τρόικα όρισε ως χρονικό σημείο ολοκλήρωσης της ανακεφαλαιοποίησης το τέλος Απριλίου του τρέχοντος έτους. Είναι βέβαιο ότι καμιά από τις 3 πλέον συστημικές τράπεζες δεν είναι σε θέση να ολοκληρώσει τη διαδικασία με τρόπο που θα εξασφάλιζε την εκπλήρωση των όρων της Τρόικας και άρα τον ιδιωτικό τους χαρακτήρα. Προσωπικά έχω τεράστια περιέργεια ως προς το τι θα ακολουθήσει. Η Τρόικα πριν λίγες ημέρες έστειλε επιστολές που υπενθύμιζαν τη συμφωνία. Από την πλευρά των 3 υπάρχουν πιέσεις προς την ΤτΕ να “βάλει πλάτες” για μετατόπιση της διορίας για μετά το καλοκαίρι. Όπως και να έχει σύντομα θα ξέρουμε.
Το δεύτερο μέτωπο, αυτό της ρευστότητας, είναι ακόμα πιο θερμό αλλά δεν έχει την αμεσότητα του πρώτου μετώπου, όσον αφορά στο χρόνο ολοκλήρωσης κάποιων συγκεκριμένων ενεργειών. Παρ’ όλα αυτά οι κινήσεις από την πλευρά των τραπεζιτών είναι συνεχείς και κατά τη γνώμη μου αγγίζουν πολύ περισσότερο την καθημερινότητα των ελληνικών νοικοκυριών. Πολύ σύντομα εξηγώ τα βασικά σημεία του προβλήματος ρευστότητας. Την προηγούμενη δεκαετία εν μέσω πλεονάζουσας προσφοράς κεφαλαίων σε διεθνές επίπεδο (βλ. χρηματοπιστωτική φούσκα), λόγω ευρωζώνης αλλά κυρίως λόγω άγνοιας κινδύνου και απληστίας, οι ελληνικές τράπεζες εγκατέλειψαν το χρυσό κανόνα ρευστότητας των προηγούμενων ετών. Αυτός έλεγε ότι για κάθε 100 δραχμές καταθέσεων μια τράπεζα έπρεπε να χορηγεί δάνεια 85-90 δραχμές. Ήτοι η σχέση χορηγήσεων προς καταθέσεις να είναι περίπου στο 85%. Λίγο πριν το τέλος του 2008 ο μέσος όρος της σχέσης αυτής στην ελληνική αγορά ήταν στο 150%. Δηλαδή με απλά πάλι ελληνικά, κάποιες ξένες τράπεζες είχαν δανείσει από τα καταθετικά τους πλεονάσματα τις εγχώριες τράπεζες οι οποίες με τη σειρά τους δάνεισαν την ελληνική οικονομία. Επειδή το σύνολο των δανείων της τελευταίας 10ετίας κάθε άλλο παρά επενδυτικά θα μπορούσαν να χαρακτηρισθούν αυτή η συμπεριφορά συνεισέφερε εξίσου στο ελληνικό πρόβλημα με αυτά που έπραττε τα τελευταία 30 χρόνια το σπάταλο και διεφθαρμένο ελληνικό κράτος. Για την οικονομία της ανάλυσης και χωρίς πολλές λεπτομέρειες αναφέρω ότι σήμερα οι καταθέσεις στις ελληνικές τράπεζες είναι περίπου 165 δις ευρώ ενώ τα δάνεια που έχουν δώσει είναι περίπου 230 δις. Τα παραπάνω από τις καταθέσεις κεφάλαια, επειδή οι πρώτοι δανειστές των εγχωρίων τραπεζών (οι ξένες δηλαδή τράπεζες) με το που ξέσπασε η κρίση τα ζήτησαν πίσω, οι ελληνικές τράπεζες τα χρωστούν πρακτικά στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ). Η τελευταία τα έχει χορηγήσει με την εγγύηση του ελληνικού δημοσίου, ανεβάζοντας ουσιαστικά το χρέος της χώρας κατά αρκετές δεκάδες δις ευρώ.
Τα παραπάνω εξηγούν σε μεγάλο βαθμό τις υψηλές θερμοκρασίες του μετώπου της ρευστότητας. Ήδη το ελληνικό κράτος έχει επωμισθεί 50 δις προκειμένου να βοηθήσει τις τράπεζες να ξεπεράσουν τα προβλήματα με τα επισφαλή στοιχεία του ενεργητικού τους (κουρεμένα ΟΕΔ, σκασμένα δάνεια κτλ). Η επιθυμία της ΕΚΤ θα ήταν φυσικά το ελληνικό κράτος να επωμισθεί άλλα 100 δις, να εξοφλήσει τα χρέη των ελληνικών τραπεζών και για τα επόμενα 150 χρόνια 5-6 γενιές ελλήνων να δουλεύουν για να αποπληρώσουν κρατικά και τραπεζικά χρέη. Αυτό δεν είναι φυσικά εφικτό γιατί το επίσημο χρέος θα ξεπερνούσε κατά πολύ ως ποσοστό του ΑΕΠ το 200% και δεν θα μπορούσε να γίνει η παραμικρή συζήτηση για βιωσιμότητα. Θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι το επίσημο ή ανεπίσημο του χρέους λίγη σημασία έχει αν τα πιο πάνω είναι πραγματικά καθώς το ουσιαστικό χρέος είναι σε αυτά τα επίπεδα. Συμφωνώ απόλυτα, αλλά υπενθυμίζω το θεώρημα του βατράχου με το βραστό νερό και το πώς η κοινωνία μας έχει δεχτεί σταδιακά εδώ και 3 χρόνια πλήγματα τα οποία πιθανόν δεν θα μπορούσε να δεχτεί με μιας. Επίσης η κατάρρευση της Ελλάδας (χρέος στο +200% σημαίνει άμεση χρεοκοπία) θα είχε σημαντικές επιπτώσεις στην πρωτίστως ευρωζώνη και πιθανόν να σήμαινε και τη διάλυσή της. Για τους λόγους αυτούς, και σίγουρα μέχρι της γερμανικές εκλογές του φθινοπώρου το πρόβλημα κρύβεται κάτω από το χαλί και κατά την εκτίμησή μου θα εξακολουθήσει να κρύβεται όσο το δυνατό περισσότερο, έως ότου ένα άλλο πρόβλημα πιο σημαντικό (π.χ. η Ιταλία ή η αποχώρηση της Μ. Βρετανίας από την ΕΕ) μπει στο προσκήνιο και κάνει το ελληνικό πρόβλημα να φαντάζει μικρό. Βεβαίως κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει κάποια έκπληξη. Αυτό πάντως που θέλω να τονίσω μετά τα παραπάνω είναι ότι όταν ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος ή ο οιοσδήποτε πολιτικός ή δημοσιογράφος βγαίνει και δηλώνει ότι πρέπει οι τράπεζες να βοηθήσουν και να ρίξουν ρευστό στην πραγματική οικονομία ΕΙΤΕ ΕΙΝΑΙ ΑΔΑΕΙΣ ΚΑΙ ΑΝΟΗΤΟΙ ΕΙΤΕ ΨΕΥΔΟΝΤΑΙ ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ. Ένα από τα δυο είναι και τίποτε άλλο, τα πράγματα είναι απλά και μετρήσιμα. Οι στόχοι που μπαίνουν από τις διοικήσεις των τραπεζών στα καταστήματα αφορούν στη μείωση των δανειακών υπολοίπων ενώ σύμφωνα με επίσημα στοιχεία, ο ρυθμός πιστωτικής επέκτασης του Ιανουαρίου του 2012 με τον Ιανουάριο του 2013 ήταν στο -4%. Ξέρετε τι σημαίνει αυτό; Ότι έφυγαν από την αγορά περίπου 8 -9 δις ευρώ. Αυτά για τους ευκολόπιστους.
Ας έρθουμε όμως σε πιο πρακτικά θέματα. Έχουν ακουστεί ότι υπάρχουν κάποια distress funds που αγοράζουν ή θέλουν να αγοράσουν από τις ελληνικές τράπεζες τα σκασμένα δάνεια σε συμφέρουσα τιμή και να φροντίσουν αυτά για την είσπραξη των ληξιπροθέσμων απαιτήσεων. Ας δούμε τι ακριβώς σημαίνει αυτό. Μια τράπεζα χορηγεί ένα δάνειο (στεγαστικό, επιχειρηματικό, καταναλωτικό κτλ) και συμφωνεί με τον δανειζόμενο (πιστούχο) για το αν θα λάβει και κάποιες εξασφαλίσεις. Μια απλή εξασφάλιση είναι η προσημείωση υποθήκης σε κάποιο ακίνητο του πιστούχου. Ας πάρουμε μια υπεραπλουστευμένη περίπτωση για να δούμε πως δουλεύει το σχήμα. Ο Α δανείζεται 100.000 ευρώ από την Τράπεζα Β για να αγοράσει ένα διαμέρισμα αξίας 120.000. Η Β ως εξασφάλιση εγγράφει ανάλογη προσημείωση υποθήκης στο χρηματοδοτούμενο ακίνητο. Τα πρώτα 2-3 χρόνια ο Α έχει τη δουλειά του και πληρώνει κανονικά τη δόση του. Μετά έρχεται η κρίση, ο ΓΑΠ, ο Παπαδήμος, η Τρόικα, ο Βενιζέλος, ο Κουβέλης, ο Σαμαράς η ανεργία και η καθυστέρηση. Ποιο είναι το κόλπο; Βάσει διεθνών τραπεζικών κανόνων αν ένα δάνειο μείνει απλήρωτο για 6 μήνες η τράπεζα που το χορήγησε πρέπει να σχηματίσει πρόβλεψη, δηλαδή να αφαιρέσει ένα ποσό από τα κέρδη της (ή να προσθέσει ένα ποσό στις ζημιές της) επειδή το μη εξυπηρετούμενο δάνειο φαίνεται ότι δεν θα πληρωθεί ομαλά και είναι πιθανό η τράπεζα να μην πάρει πίσω το κεφάλαιο που αρχικώς δάνεισε. Εφόσον το δάνειο έχει για κάλυψη κάποιο ακίνητο, η πρόβλεψη αυτή είναι σχετικά μικρή (μπορεί και μηδενική). Όταν όμως τα δάνεια είναι καταναλωτικά ή επιχειρηματικά, πολλές φορές δεν υπάρχουν εξασφαλίσεις. Το ίδιο ισχύει εάν έναντι των δανείων είχαν ληφθεί εξασφαλίσεις τύπου μετοχές ή μεταχρονολογημένες επιταγές πελατείας. Εκεί η πρόβλεψη (και άρα η ζημιά) είναι σχεδόν το σύνολο του ποσού. Τα τελευταία χρόνια οι τράπεζες, έχουν προσπαθήσει με διάφορα λογιστικά τερτίπια να αποκρύψουν το μέγεθος του προβλήματος των “κόκκινων δανείων”. Παρ’ όλα αυτά έχουν αναγκαστεί να εγγράψουν πολλά δις ευρώ προβλέψεις και αντίστοιχες ζημιές. Επίσης είναι βέβαιο ότι οι ανώριμες ελληνικές τράπεζες την εποχή των παχέων αγελάδων δεν φρόντισαν να αναπτύξουν τμήματα ανάκτησης επισφαλών απαιτήσεων παρά μόνο τμήματα μάρκετινγκ και επιθετικών πωλήσεων. Σήμερα λοιπόν, το πρόβλημα είναι ότι ούτε με τη βοήθεια εισπρακτικών εταιρειών δεν μπορούν να πάρουν πίσω τα θαλασσοδάνεια που αφειδώς χορήγησαν την προηγούμενη δεκαετία. Δεν έχουν την υποδομή αλλά ούτε είναι εφικτή η είσπραξη τόσων ληξιπροθέσμων οφειλών χωρίς παρενέργειες τύπου Ισπανίας.
Εμφανίζονται λοιπόν τα distress funds ή κοράκια κατά το ελληνικότερο και κάνουν την εξής πρόταση: ούτως ή άλλως το δάνειο των 10.000 ευρώ του τάδε φουκαρά δεν θα το πάρεις εύκολα πίσω και ούτως ή άλλως το έχεις διαγράψει στην πράξη αφού έχεις σχηματίσει πρόβλεψη για όλο το ποσό. Πάρε 1.500 ζεστά και δώσε μου εμένα όλο το φάκελο με ότι στοιχεία έχεις για πιστούχο και εγγυητές, τα εκκαθαριστικά τους, τα Ε9 με τα χωράφια από τον παππού στο χωριό και άσε με να πάρω εγώ ότι πάρω. Για όποιον αναρωτηθεί αν αυτό είναι νόμιμο, να πω απλά ότι ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΔΑΝΕΙΑΚΕΣ ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΔΕΚΑΕΤΙΑ υπάρχει όρος που λέει ότι η τράπεζα μπορεί χωρίς τη συναίνεση του πιστούχου να εκχωρήσει το δάνειο σε τρίτους. Αυτός ο όρος επέτρεψε σε ΟΛΕΣ τις ελληνικές τράπεζες να προχωρήσουν στις λεγόμενες τιτλοποιήσεις απαιτήσεων. Τουτέστιν εξέδιδαν ομόλογα με εξασφάλιση δάνεια χαμηλού ρίσκου, κυρίως στεγαστικά, και ενίσχυαν τη ρευστότητά τους. Αυτό σημαίνει ότι εδώ και αρκετά χρόνια πολλά δάνεια, ΕΝ ΑΓΝΟΙΑ των πιστούχων έχουν ήδη εκχωρηθεί. Φυσικά οι αγοραστές των ομολόγων δεν ήταν επαγγελματίες κοράκια αλλά η εκχώρηση υφίσταται. Μέχρι σήμερα το θέμα των distress funds δεν έχει προχωρήσει σε μεγάλο βαθμό όμως κατά τη γνώμη μου είναι θέμα χρόνου να γίνει. Για να έχετε μια αίσθηση των μεγεθών, οι προβλέψεις που έχουν γίνει τα τελευταία 3 χρόνια από τις ελληνικές τράπεζες είναι άνω των 10 δις ενώ επίσημα και παρά τα όποια τρυκ, το 25% των δανείων, δηλαδή περισσότερα από 50 δις ευρώ είναι σε καθυστέρηση και άρα υποψήφια για προβλέψεις. Όταν θα αρχίσουν οι μαζικές εξώσεις και οι πλειστηριασμοί (αφού η προστασία της πρώτης κατοικίας φαίνεται να έχει ημερομηνία λήξεως) είμαι περίεργος να δω τη στάση πολιτικών και λοιπών θεσμικών.
Με το θέμα των distress funds οι τράπεζες ελπίζουν να κερδίσουν κάποια ψήγματα ρευστότητας. Από την άλλη – και αυτά είναι πιο ζουμερά νέα – έχει συσταθεί ένα καρτέλ από τις συστημικές τράπεζες. Η συμφωνία κυρίων είναι απλή. Επειδή η προσπάθεια προσέλκυσης καταθέσεων (ή πιο σωστά προσπάθεια διατήρησης αυτών) έχει οδηγήσει τα τελευταία 4 χρόνια αρκετά ψηλά τα επιτόκια των καταθέσεων, στο εξής οι όποιες καταθέσεις φύγουν από κάποια συστημική τράπεζα και καταλήξουν σε κάποια άλλη δεν θα παίρνουν επιτόκιο μεγαλύτερο του 4,75%. Αυτό είναι κάτι που έχει ανακοινωθεί σε όλους τους διευθυντές καταστημάτων όλων των τραπεζών που συμπεριλαμβάνονται στους 3 ομίλους και μάλιστα τους επισημαίνεται ότι μεγαλύτερα επιτόκια μπορούν να δοθούν για ποσά που προέρχονται από τις κυπριακές για παράδειγμα τράπεζες. Ίσως τώρα να γίνονται πιο κατανοητά δημοσιεύματα (πληρωμένα κατά τη γνώμη μου) για πιθανό κούρεμα καταθέσεων στην Κύπρο (η Καθημερινή και ο ΣΚΑΙ που προέβαλαν με ζήλο το θέμα λαμβάνουν μεγάλο μέρος της διαφημιστικής δαπάνης των συστημικών τραπεζών). Σκοπός είναι φυσικά η μείωση του κόστους (δηλαδή των τόκων που πληρώνουν στους καταθέτες) για να μπορέσει λένε να μειωθεί και το κόστος δανεισμού. Ένα είναι σίγουρο. Το πιο μεγάλο μέρος των δανείων έχει επιτόκια συνδεδεμένα με το ευρωπαϊκό επιτόκιο (euribor ή επιτόκιο ΕΚΤ) πλέον ενός σταθερού περιθωρίου. Αυτό σημαίνει ότι το κόστος των καταθέσεων μπορεί να επηρεάσει μόνο νέες συμφωνίες στις οποίες καθορίζεται εξ αρχής το περιθώριο. Φυσικά ή όποια επαναδιαπραγμάτευση παλαιού δανείου συνοδεύεται συνήθως από αύξηση επιτοκίου, εκτός αν προσφέρονται έξτρα καλύψεις. Και επειδή νέα δάνεια δεν χορηγούνται, η επιχειρηματολογία είναι φαιδρή και μόνο σκοπό έχει την αύξηση των κερδών (ή τον περιορισμό των ζημιών) έστω και μέσω του παράνομου καρτέλ. Απλούστατα οι 3 συστημικοί όμιλοι ελέγχουν περισσότερο από τα 2/3 της αγοράς και είναι σε θέση να κάνουν στην παρούσα φάση τέτοιες συμφωνίες, ενώ έχει εκφραστεί πρόσφατα από τροϊκανό στέλεχος η άποψη επιβολής πλαφόν στα καταθετικά επιτόκια. Με άλλα λόγια αυτοί που κατ’ εξοχήν επικαλούνται τον ανταγωνισμό, την ελεύθερη αγορά και τις αποκρατικοποιήσεις είναι οι πρώτοι που παραβιάζουν αυτές τις αρχές απλά και μόνο επειδή μπορούν να το κάνουν χωρίς να τιμωρηθούν.
Γενικότερα στο μέτωπο της ρευστότητας η Πειραιώς φαίνεται η πιο ευνοημένη. Λόγω της τραπεζικής τρόικας Προβόπουλου – Σάλλα – Πανταλάκη το καλοκαίρι του 2012 απέκτησε την Αγροτική καθαρή από επισφάλειες και με αποτίμηση περιουσιακών στοιχείων που ήδη της επιτρέπει να γράφει υπεραξίες. Επίσης το κράτος με απόφαση της ΤτΕ ΧΑΡΙΣΕ 7,5 δις ευρώ ρευστό για την ολοκλήρωση της απόκτησης. Το θέμα είναι τεχνικό και το έχουν εξηγήσει αρκετοί αναλυτές αλλά η ουσία είναι ότι η Πειραιώς απέκτησε μια καταθετική βάση αποτελούμενη από 15 δις ευρώ τα οποία αφορούσαν κυρίως ταμιευτήρια χαμηλού επιτοκίου και πήρε και 7,5 δις επιπλέον. Επίσης ενισχύεται με περίπου 1 δις από Γαλλία και Πορτογαλία για την ανακεφαλαιοποίηση της Γενικής και της Millenium. ενώ διατηρεί τον ενδοομιλικό δανεισμό από στη Societe Generale.

Η Άλφα δεν τα πάει άσχημα, με περισσότερα των 2 δις ευρώ από την απόκτηση της Εμπορικής. Και πάλι τελευταία και καταϊδρωμένη η Εθνική. Μήλον της έριδος το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο με τη πολύ καλή ρευστότητα. Διακινδυνεύω την πρόβλεψη ότι θα καταλήξει στην Εθνική. Αν και δεν αποκλείεται να πάει και αυτό στην Πειραιώς ολοκληρώνοντας τη σκανδαλώδη μεταχείριση αυτής από το σύστημα.
Γνώμη μου είναι ότι το ρευστοτικό μέτωπο δύσκολα θα κρυώσει. Για να κλείσει ούτε λόγος. Και επειδή έχει δημιουργήσει προβλήματα εξίσου σοβαρά με το δημόσιο δανεισμό νομίζω ότι σύντομα θα το βρούμε μπροστά μας. Αν δεν “κουρευτεί” το χρέος των τραπεζών στην ΕΚΤ είναι θέμα μηνών και επίσημα πλέον το ελληνικό τραπεζικό σύστημα – όπως άλλωστε και το ελληνικό κράτος- να περάσει σε ξένα χέρια.
Καλό μήνα σε όλους.
ΣΚ
Αθήνα 1-3-2013
Υ/Γ: Ίσως κάποιοι βρουν το άρθρο πολύ τεχνικό ή φλύαρο. Σκοπός μου δεν είναι να κάνω τον έξυπνο, απλά να μεταφέρω κάποια πράγματα που γνωρίζω από πρώτο χέρι και σε συνδυασμό με αρκετά δημοσιευμένα στοιχεία που επικαλούμαι να προβληθούν και να συζητηθούν κάποιες απόψεις που σε άλλες ιστοσελίδες θα χαρακτηρίζονταν λαϊκίστικες ή ακραίες.
Read more